Op weg naar Chili
Nadat we ons laatste nachtje in Arequipa goed geslapen hadden stonden we vroeg op. Om 5 uur ging de wekker (we beginnen er bijna aan te wennen
Terug naar de busrit, deze duurde 4 uur waarbij we over de altiplano reden. We denken dat de maan er ook zo uit moet zien. Onderweg kregen we natuurlijk weer een film te zien, die we nog maar 2 keer eerder hadden gezien in het vliegtuig en in een andere bus...Om ons verder te vermaken werden er bingokaartjes uitgedeeld waarmee we een busreis naar Arequipa konden winnen. Aangezien we daar net vandaan kwamen, waren we niet al te zeer getreurd dat we niet hadden gewonnen. Wel was het goed om de Spaanse cijfers te oefenen. Ergens halverwege moesten we met z`n allen de bus uit omdat ze een fruitcheck gingen doen. Blijkbaar willen ze niet dat je fruit meeneemt naar Chili. Wazig want 25 meter na de check kon je gewoon weer bananen kopen! Op het busstation van Tacna moesten we overstappen op zogenaamde colectivos die ons over de grens met Chili zouden brengen. Ditis een vorm van vervoer (busje of auto) die je deelt met anderen. Een andere manier om de grens over te gaan is er niet. De grensovergang verliepvlotjes en de colectivos dropten ons ophet busstation van Arica, vanwaar we een taxi naar het hotel namen.´s Middags zijn we de rotsEl Morro op geklommen voor een uitzicht over de stad en de Grote Oceaan. De dag hebben we goed afgesloten met lekker eten in een gezellig restaurantje.
De volgende dag zou een hele lange dag worden. Om 7:30 vertrokken we naar het Lauca National Park, een tour die ons van zeeniveau naar een hoogte van 4500m zou gaan brengen! We gingen met een gemengd gezelschap van verschillende nationaliteiten. We reden door een wisselend landschap; de groene vallei, de woestijn en daarna de altiplano. Oftewel van ontzettend groen naar de zandbak en door naar de rotsige hoogte met de typische grassen, mossen en kleurrijke bloemen. Daartussen grazen de Lama´s, Vicuñas en Alpaca´s. Onderweg stopten we voor prachtige uitzichten en in een dorpje waar de locale bevolking de Aymara´s wonen. Primitief en zeer klein. De mensen leven van het verbouwen van Oregano en de wol en het vlees van de lama-achtigen. Ons eindpunt van de reis kwam langzaam dichterbij, 2 gigantische vulkanen vanmeer dan 6000m hoog. Waarvan 1 met een perfect konische vorm en zo´n prachtige toef poedersuiker er bovenop. Heel indrukwekkend en met prachtige weerspiegeling in het grote meer ervoor,eenschitterend einde van onze tour. Nou ja, we moesten nog even een dikke 200km rijden en4500m zakken voordat de tour echt ten einde was. Onderweg zijn we nog even gestopt voor een late lunch met Alpaca vlees. We hebben gelukkig, op wat lichte hoofdpijn en een bloedneus doorde droge luchtna, geen last gehad van de hoogte.Een Chileensemedepasagier was minder fortuinlijk, aangezien hij doorde hoogte moest overgeven. Gelukkig is de kans nu nog klein dat wij last krijgen van de hoogte, ons lichaam kan het tot nu toe goed aan.
Terug in Arica werden we op het busstation gedropt, want we gingen direct door voor nog een nachtrit van een dikke 12 uur naar San Pedro de Atacama...hoezo pittig dagje!!!?? Op het busstation van Arica was de check-in en het boarden van de bus veel chaotischer dan we tot nog toe hadden meegemaakt. Zoals altijd hielden we onze dagrugzakkenvoor ons op de borst of op schoot, ook al hebben we ons tot op heden veilig gevoeld. Het idee dat onze tas met daarin onze fotocamera´s en kaartjes met gemaakte foto´s zou worden gepikt maakt ons erg voorzichtig. Helaas bleek dit niet voor niets. Toen we net aan boord waren en de bus vertrok, bleek de tas van Sief weg te zijn. Twee jonge knapen hadden deze door de welbekende afleidende trucs gejat. Even werd er gedacht dat er een jonge jongen uit de bus bij betrokken was, maar er werd bij hem niets gevonden. Omdat we graag wilden gaan slapen hebben we onze tassen toch maar even aan elkaar geketend, zodat ons zoiets niet zo makkelijk zou gebeuren. Om 24:00 zouden we stoppen voor een handbagage en paspoort check door de douane en dan zou men de bus nog eens goed nalopen. Waarom deze check nodig was, snappen we nog steeds niet. Om 4 uur ´s nachts haalde de douane ons weer uit onze slaap, voor dit keer een visuele check. Blijkbaar om ilegalen op te sporen, nou doeiii nachtrust! Helaas leverde het voor Sief niets op, waarschijnlijkhebben de knapen zich al op het busstation uit de voeten gemaakt, wat niet zo moeilijk was in de chaotische drukte. Toch wel heel jammer die criminaliteit, want je vertrouwt niemand meer....zelfs een meisje dat naar je toerent en je een knuffel geeft is een potentiele dief.´Pas op je spullen´ roep je naar je reisgenoten in plaats van dat je onbevangen reageert. Zo vertelde een reisgenoot op de Lauca tour dat hij op een busstation door een meisje op de schouder was getikt, met de opmerking dat er een probleem was met zijn grote rugzak. Om die te kunnen bekijken moest hij eerst de kleine rugzak afdoen die hij op zijn buik droeg. Pas daarna kon hij de grote rugzak afdoen en precies op dat moment rende er een jongetje voorbij en jatte zijn kleine rugzak, alles weg!! Om te voorkomen dat het meisje als dief werd aangewezen hadden ze daadwerkelijk viezigheid op de grote rugzak gesmeerd, zodat ze kon zeggen ´het klopt toch wat ik zei, er is toch wat met je rugzak´. Als toerist heb je dan geen poot meer om op te staan. Omdat zijn camera ook in de tas zat, ging hij een nieuwe kopen. Hij zocht in een fotozaak een tweedehands toestel en hem werd verzekerd dat deze niet gestolen was. Toen hij echter bij ingebruikname het toestel aan het uitproberen was kwam hij er echter achter dat er foto´s van toeristen op de harde schijf stonden...dus dubbel genept! Allemaal bewijs dat we voorzichtig moeten blijven en samen goed op onze spullen moeten letten. Om 6:20 kwamen we aan in Calama, waar we moesten overstappen op een andere bus. In eerste instantie stonden we in de kou en straffe wind buiten te wachten om onze grote bagage in het ruim in de gaten te houden terwijl andere mensenwiens reis hier eindigde hun bagage kregen.Na anderhalf uur wachten, gingen we dan eindelijk naar de eindbestemming voor vandaagSan Pedro de Atacama, een tocht vannog eens 1,5 uur. Ondertussen was het 9:30, maar het dorpjewas nog in volle rust. De zon was inmiddels krachtig aan het schijnen maar buiten voelde hetnog steeds erg koud aan. Het lijkt wel wintersport maar dan op de Altiplano. Ons hostel is prima met een frisse kamer, maar een1 dikke warme straal uit de douche. Gelukkig kan er vanavond eenradiator aan, alles wat we nodig hebben! Na opgefrist te zijn hebben we een terrasje in de volle zon gepakten zijn we flink opgewarmd.
Vanmiddag om 15:00 gaan we naar de Valle de la Luna oftewel de maanvalei, voor een landschap alsof je op de maan loopt. We gaan daar hopelijk een prachtige zonsondergang zien. Morgen vertrekken we met 2 jeeps vooreen tocht van 4 dagen over de hoogvlakte met als eindbestemming de Salar de Uyuni (de zoutvlakte in Bolivia). We overnachten in trekkershutten op slaapzalen waar het ´s nachst vriest! Een heerlijk avontuur in het vooruitzicht dus! We genieten enorm!
Adios!
Veronique en Eva
Op weg naar Chili
Nadat we ons laatste nachtje in Arequipa goed geslapen hadden stonden we vroeg op. Om 5 uur ging de wekker (we beginnen er bijna aan te wennen
Terug naar de busrit, deze duurde 4 uur waarbij we over de altiplano reden. We denken dat de maan er ook zo uit moet zien. Onderweg kregen we natuurlijk weer een film te zien, die we nog maar 2 keer eerder hadden gezien in het vliegtuig en in een andere bus...Om ons verder te vermaken werden er bingokaartjes uitgedeeld waarmee we een busreis naar Arequipa konden winnen. Aangezien we daar net vandaan kwamen, waren we niet al te zeer getreurd dat we niet hadden gewonnen. Wel was het goed om de Spaanse cijfers te oefenen. Ergens halverwege moesten we met z`n allen de bus uit omdat ze een fruitcheck gingen doen. Blijkbaar willen ze niet dat je fruit meeneemt naar Chili. Wazig want 25 meter na de check kon je gewoon weer bananen kopen! Op het busstation van Tacna moesten we overstappen op zogenaamde colectivos die ons over de grens met Chili zouden brengen. Ditis een vorm van vervoer (busje of auto) die je deelt met anderen. Een andere manier om de grens over te gaan is er niet. De grensovergang verliepvlotjes en de colectivos dropten ons ophet busstation van Arica, vanwaar we een taxi naar het hotel namen.´s Middags zijn we de rotsEl Morro op geklommen voor een uitzicht over de stad en de Grote Oceaan. De dag hebben we goed afgesloten met lekker eten in een gezellig restaurantje.
De volgende dag zou een hele lange dag worden. Om 7:30 vertrokken we naar het Lauca National Park, een tour die ons van zeeniveau naar een hoogte van 4500m zou gaan brengen! We gingen met een gemengd gezelschap van verschillende nationaliteiten. We reden door een wisselend landschap; de groene vallei, de woestijn en daarna de altiplano. Oftewel van ontzettend groen naar de zandbak en door naar de rotsige hoogte met de typische grassen, mossen en kleurrijke bloemen. Daartussen grazen de Lama´s, Vicuñas en Alpaca´s. Onderweg stopten we voor prachtige uitzichten en in een dorpje waar de locale bevolking de Aymara´s wonen. Primitief en zeer klein. De mensen leven van het verbouwen van Oregano en de wol en het vlees van de lama-achtigen. Ons eindpunt van de reis kwam langzaam dichterbij, 2 gigantische vulkanen vanmeer dan 6000m hoog. Waarvan 1 met een perfect konische vorm en zo´n prachtige toef poedersuiker er bovenop. Heel indrukwekkend en met prachtige weerspiegeling in het grote meer ervoor,eenschitterend einde van onze tour. Nou ja, we moesten nog even een dikke 200km rijden en4500m zakken voordat de tour echt ten einde was. Onderweg zijn we nog even gestopt voor een late lunch met Alpaca vlees. We hebben gelukkig, op wat lichte hoofdpijn en een bloedneus doorde droge luchtna, geen last gehad van de hoogte.Een Chileensemedepasagier was minder fortuinlijk, aangezien hij doorde hoogte moest overgeven. Gelukkig is de kans nu nog klein dat wij last krijgen van de hoogte, ons lichaam kan het tot nu toe goed aan.
Terug in Arica werden we op het busstation gedropt, want we gingen direct door voor nog een nachtrit van een dikke 12 uur naar San Pedro de Atacama...hoezo pittig dagje!!!?? Op het busstation van Arica was de check-in en het boarden van de bus veel chaotischer dan we tot nog toe hadden meegemaakt. Zoals altijd hielden we onze dagrugzakkenvoor ons op de borst of op schoot, ook al hebben we ons tot op heden veilig gevoeld. Het idee dat onze tas met daarin onze fotocamera´s en kaartjes met gemaakte foto´s zou worden gepikt maakt ons erg voorzichtig. Helaas bleek dit niet voor niets. Toen we net aan boord waren en de bus vertrok, bleek de tas van Sief weg te zijn. Twee jonge knapen hadden deze door de welbekende afleidende trucs gejat. Even werd er gedacht dat er een jonge jongen uit de bus bij betrokken was, maar er werd bij hem niets gevonden. Omdat we graag wilden gaan slapen hebben we onze tassen toch maar even aan elkaar geketend, zodat ons zoiets niet zo makkelijk zou gebeuren. Om 24:00 zouden we stoppen voor een handbagage en paspoort check door de douane en dan zou men de bus nog eens goed nalopen. Waarom deze check nodig was, snappen we nog steeds niet. Om 4 uur ´s nachts haalde de douane ons weer uit onze slaap, voor dit keer een visuele check. Blijkbaar om ilegalen op te sporen, nou doeiii nachtrust! Helaas leverde het voor Sief niets op, waarschijnlijkhebben de knapen zich al op het busstation uit de voeten gemaakt, wat niet zo moeilijk was in de chaotische drukte. Toch wel heel jammer die criminaliteit, want je vertrouwt niemand meer....zelfs een meisje dat naar je toerent en je een knuffel geeft is een potentiele dief.´Pas op je spullen´ roep je naar je reisgenoten in plaats van dat je onbevangen reageert. Zo vertelde een reisgenoot op de Lauca tour dat hij op een busstation door een meisje op de schouder was getikt, met de opmerking dat er een probleem was met zijn grote rugzak. Om die te kunnen bekijken moest hij eerst de kleine rugzak afdoen die hij op zijn buik droeg. Pas daarna kon hij de grote rugzak afdoen en precies op dat moment rende er een jongetje voorbij en jatte zijn kleine rugzak, alles weg!! Om te voorkomen dat het meisje als dief werd aangewezen hadden ze daadwerkelijk viezigheid op de grote rugzak gesmeerd, zodat ze kon zeggen ´het klopt toch wat ik zei, er is toch wat met je rugzak´. Als toerist heb je dan geen poot meer om op te staan. Omdat zijn camera ook in de tas zat, ging hij een nieuwe kopen. Hij zocht in een fotozaak een tweedehands toestel en hem werd verzekerd dat deze niet gestolen was. Toen hij echter bij ingebruikname het toestel aan het uitproberen was kwam hij er echter achter dat er foto´s van toeristen op de harde schijf stonden...dus dubbel genept! Allemaal bewijs dat we voorzichtig moeten blijven en samen goed op onze spullen moeten letten. Om 6:20 kwamen we aan in Calama, waar we moesten overstappen op een andere bus. In eerste instantie stonden we in de kou en straffe wind buiten te wachten om onze grote bagage in het ruim in de gaten te houden terwijl andere mensenwiens reis hier eindigde hun bagage kregen.Na anderhalf uur wachten, gingen we dan eindelijk naar de eindbestemming voor vandaagSan Pedro de Atacama, een tocht vannog eens 1,5 uur. Ondertussen was het 9:30, maar het dorpjewas nog in volle rust. De zon was inmiddels krachtig aan het schijnen maar buiten voelde hetnog steeds erg koud aan. Het lijkt wel wintersport maar dan op de Altiplano. Ons hostel is prima met een frisse kamer, maar een1 dikke warme straal uit de douche. Gelukkig kan er vanavond eenradiator aan, alles wat we nodig hebben! Na opgefrist te zijn hebben we een terrasje in de volle zon gepakten zijn we flink opgewarmd.
Vanmiddag om 15:00 gaan we naar de Valle de la Luna oftewel de maanvalei, voor een landschap alsof je op de maan loopt. We gaan daar hopelijk een prachtige zonsondergang zien. Morgen vertrekken we met 2 jeeps vooreen tocht van 4 dagen over de hoogvlakte met als eindbestemming de Salar de Uyuni (de zoutvlakte in Bolivia). We overnachten in trekkershutten op slaapzalen waar het ´s nachst vriest! Een heerlijk avontuur in het vooruitzicht dus! We genieten enorm!
Adios!
Veronique en Eva
Een zwaar maar fantastisch einde van onze reis!
Ja, het is alweer bijna een week geleden, maar afgelopen zaterdag zijn we met ons groepje, zonder Erna, want die voelde zich niet lekker, naar de heilige Vallei geweest. Dat is een gebied rondom Cusco waar verschillende Incaruines te vinden zijn. De eerste prachtige ruine was in het plaatsje Maras. Grote ronde terrassen over verschillendeniveaus waar de Inca´s verscheidene gewassen verbouwden om te ontdekken op welke hoogte welk gewas het beste groeide. Ze maakten gebruik van de temperatuurverschillen (onderin was het 5 graden warmer dan bovenin) en het waren dus kenners van de verschillende microklimaten.
Daarna reden we door naar de Salineras, waar zout gewonnen werd uit het water dat uit de bergen kwam. Het was een behoorlijk groot oppervlak met vele kleine zoutbaden waar het water in werd opgevangen. De zon deed het water verdampen en het zout bleef op de bodem over. Dat werd daarna handmatig van de bodem afgeschraapt. Zwaar werk in een hete omgeving met daarbij de reflectie van al het wit van het zout, dat zeer deed aan je ogen zonder zonnebril.
Na dit bezoekje en een korte wandeling rondom de zoutveldjes reden we door naar Ollantaytambo, waar we nog weer een grote ruine beklommen en bezichtigden. We sloten de avond af zonder Erna en Sief, want Erna was nog steeds niet lekker.. Het restaurant waar we aten serveerde ons heerlijk eten met daarbij op de achtergrond panfluiters, die live muziek maakten! Hoezo zijn we in Peru
De volgende dag gingen we opnieuw met hetzelfde groepje op pad (Erna was nog steeds niet lekker), dit keer naar Pisac. Hier maakten we eerst een mooie wandeling door de bergen waarbij we opnieuw Incaruines bekeken die we tegenkwamen. Na een welverdiende lunch in het dorpje hebben we de lokale zondagsmarkt leeggekocht. Hoewel... voor zover we Soles bij ons hadden, want die waren al snel op haha!
Na terugkomst in Cusco zochten we met zijn tweeen het Niños hotel op, waar we een rondleiding hoopten te kunnen krijgen. Het Niños hotel is door een Nederlandse vrouw opgezet. Deze vrouw heeft meerdere straatkinderen geadopteerd en biedt deze kinderen nu een goede toekomst. Ze heeft meerdere projecten lopen en financiert deze onder andere middels de opbrengsten van het Niños hotel. Helaas had de gids die normaliter de rondleidingen doet nu vakantie. We gaan vandaag voor de heransing, maar dan met ons groepje.
Die avond hebben we onze tassen ingepakt voor de Salkantay trekking. Onze andere spullen bleven achter in het hotel. We gingen veel te laat naar bed en dus kwam de wekker die om 4:15 uur ging veeeel te vroeg!
Om ongeveer 5:15 uur werden we opgepikt door onze twee gidsen van de komende dagen (Alex en Rolando) en langzaam maar zeker vulde de bus zich met onze 9 groepsgenoten uit de US, Zwitserland en Frankrijk. Een groepje dat volgens onze gids en papa Rolando snel onze familie zou worden. Het waren gezellige jonge mensen, dus hij kreeg gelijk! We reden naar ons vertrekpunt in de bergen rond Mollepata waar onze spullen en alle andere zaken als kookgerei en tenten op paarden werden geladen. Daarna vertrokken we voor de eerste trekkingsdag van ca 5 uur lopen. In een prachtige omgeving met vele soorten bloemen liepen we gestaag omhoog. De paarden met onze 6 helpers, waaronder de kok, haalden ons al rap in en snelden vooruit om onze lunch voor te bereiden. Na de lunch liepen we nog eens 3 uur naar onze slaapplaats op 3900m. Hier sliepen we in tentjes aan de voet van 2 gigantische besneeuwde reuzen, waaronder de Salkantay. Een prachtig gezicht zo in de zon, want we hadden geluk met prachtig zonnig helder weer! Toen de zon onder was, werd het al snel koud. Meteen na het eten kropen we in ons tentje, waar de kou van buiten (ca. -10C) gelukkig buiten bleef. Caroline, je slaapzak heeft me heerlijk warm gehouden, thanks!
De volgende ochtend om 6 uur kregen we een wake-up call samen met hete Coca thee en een teiltje warm water buiten ons tentje. Na het ontbijt vertrokken we voor de zwaarste dag. We begonnen meteen met een pittige klim, die ons naar de pas en het hoogste punt van de trek op 4600m bracht. Hier hebben we met de groep een offertje gebracht aan Pacha Mama, waarna we aan de afdaling naar onze volgende slaapplaats op 2700m begonnen. We moesten flink doorlopen en kwamen net voor het donker aan. Een lange maar prachtige dag van 9 uur hiken.
Na een goede nachtrust, met hetzelfde ochtendritueel begonnen we spierpijnloos (ja echt!!!) aan onze laatste tocht. Nog eens 5 uur afdalen langs een prachtige rivier door het nevelwoud. Na de lunch namen we afscheid van onze groep en ging Alex met ons mee naar Aguas Calientes, de uitvalsbasis voor Machu Picchu. De rest van de groep ging nog een dag langer hiken. Eerst pakten we een gammel busje, dat eruit zag alsof deze net uit het ravijn was gevist. We reden naar Hydroelectric, waar we op de luxe touristentrein naar Aguas Calientes overstapten. Daar spoelden we al het stof van ons af met een geweldige warme douche. Ook troffen we onze Koning Aap groepsgenoten weer. Samen dronken we een drankje en hoorden we dat niet alleen wij avontuurlijke dagen hadden gehad. Erna had 2 dagen in het ziekenhuis gelegen met een bacterie en een virus. Gelukkig was ze weer redelijk hersteld en kon ze Machu Picchu gaan zien.
De volgende ochtend ging om 4 uur de wekker om de eerste bus naar Machu Picchu te pakken voor de zonsopkomst. We hoorden echter dat het buiten gigantisch hooste. Een tropische regenval deed ons besluiten ons nog maar even om te draaien. Uiteindelijk waren we om 7.15 bij Machu Picchu, waar duidelijk werd dat we niets hadden gemist (onze Koning Aap groepsgenoten waren wel vroeg uit bed gekropen maar hadden helaas niets gezien). Eerst hebben wij 2 uur met een gids door de Inca stad gelopen en kregen we uitleg hoe de hooggeleerde Inca´s hier leefden en studeerden. Het weer zat ons nog steeds niet mee en dus was het poncho aan en poncho uit. Na de rondleiding hebben we ons nog even flink uitgesloofd, door zowel naar de zonnepoort als de top van de berg Machu Picchu over de Inca trappen te klauteren, dat laatste in een gigantische plensbui. Licht verzopen en bijna dood...maar voldaan kwamen we na een lange trein- en busrit om 23 uur aan in ons vertrouwde hotel in Cusco.
Vandaag hebben we flink uitgeslapen, tot wel 9 uur!!! Het is onze laatste dag voor vertrek via Lima naar Nederland, daarom doen we het heerlijk rustig aan. Ook vandaag zit het weer niet mee, dus we kijken uit naar de zomer in Nederland
Tot gauw amigos, dit was het dan weer voor deze reis....
Surviving the Death Road!
De ochtend dat we van Sucre naar La Paz vlogen, genoten we van heerlijke zelf gesmeerde broodjes op onze kamer. Broodjes avocado, zoooo lekker!! De vlucht ging voorspoedig en binnen 45 minuten waren we in La Paz. Voordat we de stad inreden stopten we bij een uitkijkpunt om de gigantische metropool te bekijken. Deze ligt in een kom tussen hoge pieken en tegen een van de vele bergen.
Het hoogste punt van de stad ligt boven de 4000m en het laagste punt zeker zo´n 1000m lager.
Helaas werden we bij het uitkijkpunt flink lastig gevallen door irritante mensen, met zoals het
leek te veel drank op, welkom in La Paz! Na de check in in het hotel in het centrum van de stad
hebben we een wandeling gemaakt door de vele vaak erg steile straatjes. Daarbij hebben we
natuurlijk ook de heksenmarkt bezocht, waar je allerlei offers voor Pacha Mama kon kopen, zo ook lama foetussen in allerlei soorten en maten. Zoveel dat ze haast wel met opzet bij moeder lama verwijderd moeten zijn, luguber! Ook hebben we een tourtje voor de volgende dag geboekt, fietsen over de Death Road met de mountainbike! Verder hebben we lekker Hollands gegeten, bij een tentje waar pannenkoek, broodje kroket en hutspot op de kaart stonden!
De volgende dag ging de wekker weer eens veel te vroeg. Om 6 uur stonden we naast ons bed om naar een tentje te wandelen om ons ontbijt te eten. Na een lekker ontbijtje kwam het busje met daarop de mountainbikes ons oppikken. We startten op 4600m en daar sneeuwde het! We waren met 7 meiden in totaal en 2 gidsen. Bij de start kregen we extra kleding en handschoenen, wat zeker niet overbodig zou blijken te zijn. De eerste 31km gingen we over de verharde weg en zo nu en dan haalden we een bus of vrachtwagen in! Daarna begon de Death Road pas echt; over een onverharde weg van ongeveer 3m breed en langs afgronden van wel 900m gingen we lekker hard op de mountainbike naar beneden!!
Als echte Nederlanders uit het fietsland bij uitstek, konden we aardig meekomen met de gids die voorop ging. De weg ging in z´n geheel omlaag echter op sommige vlakke stukken moesten we flink bijtrappen wat pittig was. Naarmate we lager waren werd het ook droger en warmer en beetje bij beetje konden we ons van lagen kleding ontdoen. Ook de vegetatie veranderde van besneeuwde rotsen naar een jungle begroeiing met vele kleine watervalletjes en veel tropisch groen. Zelfs de plantsoenendienst was er aan het werk om de weg vrij te houden. De Death Road zelf - althans het stuk dat we gereden hebben - was nog eens 32
km lang. Met een aantal mooie fotostops waren we met een paar uur beneden. Daar stapten we weer in de bus om eerst ergens wat te gaan drinken en vervolgens konden we in restaurantje eten waar we ook een heerlijke warme douche konden nemen. Lekker om bij te komen. Daarna kregen we van de eigenaar nog een rondleiding over het ecologische terrein dat bij het restaurantje hoorde. Ons toetje op de dag zagen we, toen we terugreden naar
La Paz, ook nog 2 prachtige blauwe papegaaien vliegen. We waren niet voor niets in de jungle beland.
Uiteindelijk kwamen we na een lange maar geweldige dag van 12 uur aan in ons hotel. Nadat we de CD met foto´s en het t-shirt van de Death Road hadden opgehaald hebben we ons laatste Boliviaanse geld aan pannenkoeken opgemaakt. Daarna konden we eindelijk onze overbelaste ledematen te ruste leggen voor opnieuw een korte nacht.
De volgende ochtend stonden we weer vroeg op voor onze volgende vlucht, dit keer naar Cusco in Peru. En omdat onze billetjes en ledematen na de vorige dag wel wat extra verzorging verdiende, was de luchtvaartmaatschappij zo aardig om ons een plekje te gunnen in de business class! We hebben het Titicaca meer toch nog kunnen zien, want we vlogen over
dit gigantische meer! Omdat er een uur tijdverschil tussen Bolivia en Peru is, kwamen we eerder aan dan we vertrokken waren en konden we lekker op tijd Cusco gaan verkennen. Een verademing bij La Paz, zo schoon en een stuk minder druk...althans dat leek eerst zo. Het Inti
Raymi festival bleek al vol in gang. De Plaza de Armas, zoals zo vaak het centrale plein in de stad, zag zwart van de mensen. Er werden allerlei ¨heiligen¨ op de schouders van vele mannen het plein over gedragen. Hier hebben we even naar staan kijken, alvorens we verder gingen met onze stadswandeling. De temperatuur was gelukkig overdag weer lekker, slippers en korte broek konden dus weer aan. Al moesten we die ´s avonds weer voor onze winterjas en lange broek inruilen.
De volgende dag konden we maar liefst tot 8 uur uitslapen! Wat een genot! Na het ontbijt op de kamer met het gebruikelijke broodje avocado, gingen we te voet op weg naar de Inca ruine Sacsaywaman (spreek uit als: sexywomen!) voor de Inti Raymi voorstelling.
Om het enigszins te kunnen zien, zaten we 3,5 uur voor aanvang van het spectakel al hutje mutje te wachten. Gelukkig scheen het zonnetje!
De voorstelling duurde nog eens 2 uur, waarna ons achterste blij was dat we weer de stad in konden. De voorstelling was leuk om te zien en ook de taferelen om ons heen (mensen die in beeld stonden werden met van alles bekogeld!) maakten het tot een leuke belevenis.
Zo, als deze slome jaren 80 computer het blog heeft geplaatst, gaan we een lekker hapje eten. We proberen later de foto´s nog te plaatsen want dat trekt de computer momenteel niet.
Morgen en overmorgen hebben we nog een druk programma voordat we as maandag aan de trekking beginnen.
We melden ons na de trekking weer, waarschijnlijk in kreupele staat!
Adios amigos!
Stakingen en toch doorgaan.
In Uyuni hadden we een hotelletje Gerunda door een Amerikaan en zijn Boliviaanse vrouw. Het eten was er dan ook goed verzorgd, de pizza was heerlijk! De volgende dag konden we iets uitslapen want pas om 9 uur vertrokken we richting het busstation om met de openbare bus naar Potosi te rijden. Een rit waar we 6 uur over deden. Onderweg reden we over onverharde wegen met ineens ertussen mooie gladde stukken asfalt. De omgeving was wederom prachtig, maar door de zon die warm op onze bolletjes scheen en het gehobbel van de bus en daarnaast de vermoeidheid, konden we onze oogjes niet lang open houden en hebben we een klein powernapje kunnen maken.
Aangekomen in Potosi konden we nog even zelf het stadje in. Alles zag er wat grauw uit, wat kwam doordat we voor het eerst deze reis een bewolkte dag hadden. Het werd al snel koud en dus waren we weer goed ingepakt. Potosi ligt op 4090 meter en is daarmee de hoogste stad ter wereld. Ook overdag zou het geen luxe zijn met onze winterjas aan, zo zouden we ervaren. Na een klein hapje gegeten te hebben kropen we onder de wol in onze warme kamer met verwarming. We konden met een gerust hart goed gaan slapen want Bram had ons die avond goed nieuws gebracht. Doordat er nog steeds gestaakt wordt op de grens van Bolivia met Peru en alle toeristische attracties zijn stilgelegd - en Minbuza bovendien nog steeds een negatief reisadvies afgeeft voor die regio - kunnen we niet met de bus de grens over. Bram kon ons vertellen dat we gingen vliegen van La Paz op Cuzco in Peru en dus helaas de plaats Puno over moeten slaan en daarmee ook de rieteilanden, die in het Titicacameer liggen, niet kunnen gaan zien. Superjammer natuurlijk! Gelukkig brengt de veranderde reisroute ook iets leuks met zich mee en dat is dat we nu op tijd in Cuzco zullen zijn voor het Inti Raymi festival. Dat schijnt heel gaaf te zijn, dus een goede pleister op de wond! Verder is het voor ons wel fijn, want we vliegen nu aankomende donderdag al naar Cuzco in plaats van zondag, waardoor we bijna 3 dagen extra in Cuzco hebben. Hierdoor kunnen we deze tijd goed gebruiken om Cuzco te verkennen, wat in ons oorspronkelijke programma in verband met onze trekking niet het geval zou zijn geweest.
De volgende dag stond de excursie naar de zilvermijn in de berg Cerro Rico op het programma. We hebben lang getwijfeld, maar op het laaste moment toch besloten de mijn in te gaan. We kochten eerst voor de mijnwerkers mierzoet drinken en Coca bladeren, want zij eten de hele dag niets en redden dat door middel van het kauwen van Coca en het drinken van mierzoete drankjes. Vervolgens aparte beschermende pakken aan over onze kleding. Gewapend met helm en koplamp gingen we daarna de mijn in. We zouden niet al te lang in de mijn blijven want we troffen het alweer, het was een feestdag waarbij de mijnwerkers lama´s zouden offeren aan Pacha Mama (moeder aarde). Men gelooft dat hoe meer lamabloed er tijdens de offering vloeit, des te minder bloed er tijdens het werk in de mijn zal vloeien. Maar eerst gingen we dus de mijn in. Terwijl de lama´s al stonden te wachten op hun eind liepen wij steeds verder de mijn in, tot wel 1 km ver. Op sommige stukken was het voor ons Hollanders nauwelijks te doen zo laag was het. Al met al was het een indrukwekkende ervaring, vooral om te zien hoe de mijnwerkers onder stoffige zware omstandigheden moeten werken. Elke ochtend als de mijnwerkers de mijn binnenkomen eren ze de god van de mijn Tio. Dat doen ze onder andere door een drankje met 96% alcohol op de afbeelding van hun god en de aarde te sprenkelen en er zelf ook een slok van te nemen
Toen we de mijn weer uitkwamen waren de eerste lama´s al in het hiernamaals! Het laaste stukje van de mijn liepen we dan ook door water dat rood kleurde door het bloed van de geofferde lama´s. We hebben gezien hoe de mannen de lama´s de keel doorsneden en het bloed opvingen in een afwasteiltje om het rond de ingang van de mijn aan Pacha Mama te offeren en vervolgens tegen de muren van de omliggende huisjes te gooien. De lama`s werden daarna ter plekke gevild en het vlees werd tijdens het tot in de late uurtjes durende feest gegeten. De mijnwerkers smeerden zelfs hun gezicht in met het lamabloed. De lama`s worden door de chef van de mijn aan de mijnwerkers geschonken en kosten ca 1000 Bol per stuk (ca. 100 Euro). N.B. voor de jonge en/of vegetarische lezers onder jullie is de foto wellicht minder geschikt. Hierna keerden we terug naar de stad voor een heerlijke lunch, want we hadden er trek van gekregen
De volgende dag ging weer ouderwets om kwart voor 5 de wekker, want om 6 uur vertrokken we naar Sucre. We gingen zo vroeg weg om de markt van Tarabuco te bezoeken die zich 65 km vanaf Sucre bevindt. We hadden prive vervoer in een Toyota busje waar de tassen niet allemaal achterin konden, dus 4 werden er op het dak vastgesjord. Dus lag er zo`n 60 kg op een glad dak, als dat maar bleef liggen! Af en toe werd er dan ook gecheckt na een gat of ferme bult in de weg. Het was niet het enige vreemde aan de auto, het stuur stond als we rechtdoor reden een halve slag naar rechts gedraaid. Volgens de chauffeur was dit omdat de auto was omgebouwd. Het stuur was van rechts naar links verplaatst. Maar waarom dat stuur dan zo raar moest staan???!! Na een dikke 3 uur rijden kwamen we heelhuids in Sucre aan en daar gaat het om! Even snel de tassen gedropt en toen door naar Tarabuco en de zondagsmarkt. Deze was anders dan we tot un toe op onze reizen gewend waren. De markt besloeg verschillende straatjes en pleinen en je kon er van alles krijgen. Van kleding uit de zak van Max, tot garen, fietsbanden, slippers gemaakt van autobanden, offertjes voor Pacha Mama (incl. lama foetus, dode uil en flamingo) en natuurlijk groente, fruit en vlees. We mogen altijd graag de mensen fotograferen op de markten, maar hier in Bolivia is dat niet makkelijk en soms zelfs angstig. Zo is Eef en met water bekogeld en kreeg Vero een ferme tik van achter en om van sommige blikken nog maar te zwijgen. Natuurlijk moet je begrip op kunnen brengen voor mensen die niet elke week door horden toeristen op de foto willen worden gezet...maar moet dat nou zo geuit worden?? Voor ons dus een stuk minder leuk dan anders, maar we hopen toch stiekem een paar mooie plaatjes te hebben geschoten.
Na de lunch keerden we terug naar Sucre. `s Middags hebben we de algemene begraafplaats aldaar bezocht. Daar zie je hoe Katholiek dit land is, het was zondag en super druk. Velen kwamen hun overleden dierbaren bezoeken en bloemen leggen. Jong en oud verzorgden de grafnisjes die in grote lange muren waren geplaatst. Sommige nisjes hebben zelf een zonnenschermpje. De wat minder bedeelden lagen hutje mutje bij elkaar op grote grafvelden, zoveel kruisjes op 1 hoop! De rijken daarentegen, afstammelingen van de kolonisten, hadden grote familiegraven in enorme graftombes. Al met al een bijzondere en mooie plek. Daarna zijn we richting de centrale Plaza de 25 Mayo gelopen en op het balkon van een restaurantje hebben we van een drankje genoten met uizicht op de vele witte gebouwen die Sucre de naam witte stad geven. `s Avonds hebben we lekker gegeten en nog een drankje gedaan in een pub, want we konden de volgende dag lekker uitslapen!!!
Vandaag ging er geen wekker! We werden uiteindelijk rond 9 uur gewekt door trommels, wat later een parade in de stad bleek te zijn. Na ons wasje te hebben gedropt bij de wasserette aan de overkant van de straat liepen we voor ons ontbijtje naar de lokale markt. Daar kochten we broodjes, rijpe avocado en bananen en namen we plaats aan 1 van de vele juice barretjes waar we onze broodjes smeerden en samen met verse sapjes van een heerlijk ontbijt in het zonnetje genoten. Het was zo heerlijk warm dat we voor de 3e keer deze reis onze korte broek en hemdje aankonden! (Ja Sabien, we hebben goed gesmeerd
Morgenochtend vliegen we met een binnenlandse vlucht van Sucre naar La Paz. We vinden het jammer dat we Sucre al weer moeten verlaten. In deze lekkere warme en leuke stad hadden we ons nog wel wat langer kunnen vermaken. Morgenmiddag zitten we weer op ca 4000 meter hoogte in de hoogste hoofdstad ter wereld, dat wordt weer bibberen!
Adios, hasta luego amigos!
Koud he?
Nadat we een beetje bekomen waren van de nachtelijke busrit van Arica naar San Pedro de Atacama stapten we om 15 uur in een busje met andere toeristen om naar de maanvallei te gaan om daar de zon onder te zien gaan. Eerst stopten we bij de grotten. We liepen door de rivierbedding stof te happen, zo droog is het hier. De uitgesleten hoge rotswanden bestaan voor 70% uit zout. En door de warmte van de zon en het uitzetten van de zoutkristallen kraakte het overal. We hebben roed geluisterd naar de gids en weten nu dat de combinatie van stromende lava en regen er voor zorgde dat het water de zouten uit het water opnam en zo uiteindelijk in een meer terechtkwamen. Dit meer viel uiteindelijk door klimaatsverandering droog en zo ontstond de zoutvlakte Salar de Atacama. We hebben even geproefd en ja, de uitgeleten rotsen waren echt zout. Daarna nog 2 fotostops gehad met prachtig uitzicht op de bergen en de rauwe omgeving van de maanvallei. De laatste stop op onze tour was die voor de zonsondergang. De zon zakte achter de rotsen, waardoor de vallei oranje kleurde, prachtig!
Na de tour was het tijd voor diner. De zon was onder, dus het was weer bibberen. We hebben met dikke jas aan en muts op, zittend naast een haard, gegeten in een restaurant met een half open dak, koud dus! Weer terug in het hostel, was onze was klaar die we hadden weggebracht, lekker schoon. Dik onder de wol vielen we in slaap.
De volgende ochtend om kwart over 7 ontbeten we en om 8 uur vertrokken we in een busje naar de grens van Chili met Bolivia om daar een stempel te halen. Vervolgens reden we bijna een uur door niemansland, voordat we een hutje ondekten waar we de grens met Bolivia over gingen. Hier stapten we over op 2 jeeps en ook onze kokkin - Mamma Cocina - stapte in. We reden tussen prachtige rode rotsformaties. Het was grotendeels dichtgevroren. We stopten regelmatig voor een foto of een plas. Op de plek was een heet water bron, dat nog warmer was dan die in de Canyon....of leek dat zo omdat het hier nog kouder was
Om 7 uur ontbeten we in de vrieskou met de ijsbloemen op de ruiten. Om 8 uur vertrokken we en achter het glas van de jeep werd het al gauw aangenaam. Langzaamaan stripten we laagje na laagje uit. Vandaag ging de toch opnieuw langs vele vaak bevroren meren, stuk voor stuk prachtig! Het zou een lange tocht van 8 uur rijden naar San Juan worden, dat aan de rand van de Salar de Uyuni (met 12.000 km2, oftewel half Belgie, de grootste zoutvlakte ter wereld). Ook al was het een lange rit, het was geen moment saai. Het land wisselde en steeds doemden er nieuwe bergen en vulkanen met witte toppen op. De eerste stop was bij een ´stenen boom´, een door de wind uitgesleten rots die van onder smal was en van boven 3m breed. Ook zagen we Zorro, nee niet die gast met die cape, maar el zorro wat vos betekent in het Spaans. De lunch genoten we op een prachtige plek in een uitgesleten rots. Heerlijk uit de wind in de zon! Zo handig, een toilet zit er altijd om de hoek (de foto volgt!). Na de lunch was het nog 2 uur rijden. Onderweg reden we een stuk over een klein Salarretje, met dwars er doren een spoorlijn. We hadden mazzel, want er kwam een locomotief aan met 45 wagons erachter. Zo in de middle of nowhere best een apart gezicht. In San Juan hadden we een super hotelletje, helemaal uit zoutblokken opgebouwd! Ook binnen waren alle muren van zout, net als de bedden en het meubilair. Ook lag er los zout op de vloer, heel apart!
Weer zonder verwarming, maar met eigen slaapkamer en warme douche...nou ja straal. We hebben nog geen Bolivianos, dus gingen we in een klein shopje Dollars wisselen. Het duurde even want de eigenaar was nog even aan het werk, het shopje is zijn 2e bron van inkomsten. Het diner werd weer door onze Mamma opgediend en na een kopje thee was het al vroeg tijd voor bed, want we moesten om 4.30 op, zodat we de zonsopgang op de Salar de Uyuni konden zien.
Het was lastig uit bed komen, niet alleen vanwege het belachelijke tijdstip, maar vooral ook omdat het onder de vele dekens en de slaapzak lekker warm was en daar buiten niet. Na ons klappertandend te hebben aangekleed, vertrokken we om 5 uur richting de Salar. Nou die was het vroege opstaan en de kou meer dan waard!!!!! Toen we de vlakte naderden zagen we het zout steeds meer wit oplichten. De buitenste rand van de Salar was bedekt met zo´n 10 cm water omdat de rand lager ligt dan het centrum van de vlakte. Dit maakte de zonsopkomst nog prachtiger. De zon kleurde de omliggende bergen en horizon oranje. De weerspiegeling van de bergen in het water maakte het plaatje compleet. We kunnen dit nauwelijks in woorden omschrijven, dus kijk maar naar de foto´s die we gauw zullen proberen te plaatsen! Na hiervan genoten te hebben reden we de enorme zoutvlakte op. De vlakte is zo onstaan, doordat er ooit een zee is geweest. De vlakte wordt nog steeds met zout gevoed door onderliggende rivieren, die zout aanvoeren en door de verdamping van het water blijft het zout achter. Op sommige plekken is de zoutvlakte wel 7 meter diep. In ´los ojos de Salar´ oftwel de ogen van de Salar borrelt gas afkomstig van een verderop gelegen vulkaan omhoog. Bijna aan het eind van onze trip over de Salar, zagen we hoe het zout werd gewonnen en verwerkt. Na nog een laatste stop bij het treinenkerkhof, was het heerlijk aan te komen in Uyuni, waar we een hotel met verwarmde kamer (hallleeeeelujaaaa!) hebben.
We kunnen in dit vrij simpele gehucht helaas nog geen foto´s uploaden (we hebben heeeeeel veeeeeeel mooie!!!), die volgen dus hopelijk snel!
Morgen rijden we door naar Potosí, de zilverstad van Bolivia waar we voor het eerst (!!!) 2 nachten achter elkaar in hetzelfde hotel zullen verblijven.
We kijken elke keer erg uit naar jullie reacties, dus we hopen er over een para dagen weer veel te mogen lezen!
Adios amigos!
Op weg naar Chili
Nadat we ons laatste nachtje in Arequipa goed geslapen hadden stonden we vroeg op. Om 5 uur ging de wekker (we beginnen er bijna aan te wennen
Terug naar de busrit, deze duurde 4 uur waarbij we over de altiplano reden. We denken dat de maan er ook zo uit moet zien. Onderweg kregen we natuurlijk weer een film te zien, die we nog maar 2 keer eerder hadden gezien in het vliegtuig en in een andere bus...Om ons verder te vermaken werden er bingokaartjes uitgedeeld waarmee we een busreis naar Arequipa konden winnen. Aangezien we daar net vandaan kwamen, waren we niet al te zeer getreurd dat we niet hadden gewonnen. Wel was het goed om de Spaanse cijfers te oefenen. Ergens halverwege moesten we met z`n allen de bus uit omdat ze een fruitcheck gingen doen. Blijkbaar willen ze niet dat je fruit meeneemt naar Chili. Wazig want 25 meter na de check kon je gewoon weer bananen kopen! Op het busstation van Tacna moesten we overstappen op zogenaamde colectivos die ons over de grens met Chili zouden brengen. Ditis een vorm van vervoer (busje of auto) die je deelt met anderen. Een andere manier om de grens over te gaan is er niet. De grensovergang verliepvlotjes en de colectivos dropten ons ophet busstation van Arica, vanwaar we een taxi naar het hotel namen.´s Middags zijn we de rotsEl Morro op geklommen voor een uitzicht over de stad en de Grote Oceaan. De dag hebben we goed afgesloten met lekker eten in een gezellig restaurantje.
De volgende dag zou een hele lange dag worden. Om 7:30 vertrokken we naar het Lauca National Park, een tour die ons van zeeniveau naar een hoogte van 4500m zou gaan brengen! We gingen met een gemengd gezelschap van verschillende nationaliteiten. We reden door een wisselend landschap; de groene vallei, de woestijn en daarna de altiplano. Oftewel van ontzettend groen naar de zandbak en door naar de rotsige hoogte met de typische grassen, mossen en kleurrijke bloemen. Daartussen grazen de Lama´s, Vicuñas en Alpaca´s. Onderweg stopten we voor prachtige uitzichten en in een dorpje waar de locale bevolking de Aymara´s wonen. Primitief en zeer klein. De mensen leven van het verbouwen van Oregano en de wol en het vlees van de lama-achtigen. Ons eindpunt van de reis kwam langzaam dichterbij, 2 gigantische vulkanen vanmeer dan 6000m hoog. Waarvan 1 met een perfect konische vorm en zo´n prachtige toef poedersuiker er bovenop. Heel indrukwekkend en met prachtige weerspiegeling in het grote meer ervoor,eenschitterend einde van onze tour. Nou ja, we moesten nog even een dikke 200km rijden en4500m zakken voordat de tour echt ten einde was. Onderweg zijn we nog even gestopt voor een late lunch met Alpaca vlees. We hebben gelukkig, op wat lichte hoofdpijn en een bloedneus doorde droge luchtna, geen last gehad van de hoogte.Een Chileensemedepasagier was minder fortuinlijk, aangezien hij doorde hoogte moest overgeven. Gelukkig is de kans nu nog klein dat wij last krijgen van de hoogte, ons lichaam kan het tot nu toe goed aan.
Terug in Arica werden we op het busstation gedropt, want we gingen direct door voor nog een nachtrit van een dikke 12 uur naar San Pedro de Atacama...hoezo pittig dagje!!!?? Op het busstation van Arica was de check-in en het boarden van de bus veel chaotischer dan we tot nog toe hadden meegemaakt. Zoals altijd hielden we onze dagrugzakkenvoor ons op de borst of op schoot, ook al hebben we ons tot op heden veilig gevoeld. Het idee dat onze tas met daarin onze fotocamera´s en kaartjes met gemaakte foto´s zou worden gepikt maakt ons erg voorzichtig. Helaas bleek dit niet voor niets. Toen we net aan boord waren en de bus vertrok, bleek de tas van Sief weg te zijn. Twee jonge knapen hadden deze door de welbekende afleidende trucs gejat. Even werd er gedacht dat er een jonge jongen uit de bus bij betrokken was, maar er werd bij hem niets gevonden. Omdat we graag wilden gaan slapen hebben we onze tassen toch maar even aan elkaar geketend, zodat ons zoiets niet zo makkelijk zou gebeuren. Om 24:00 zouden we stoppen voor een handbagage en paspoort check door de douane en dan zou men de bus nog eens goed nalopen. Waarom deze check nodig was, snappen we nog steeds niet. Om 4 uur ´s nachts haalde de douane ons weer uit onze slaap, voor dit keer een visuele check. Blijkbaar om ilegalen op te sporen, nou doeiii nachtrust! Helaas leverde het voor Sief niets op, waarschijnlijkhebben de knapen zich al op het busstation uit de voeten gemaakt, wat niet zo moeilijk was in de chaotische drukte. Toch wel heel jammer die criminaliteit, want je vertrouwt niemand meer....zelfs een meisje dat naar je toerent en je een knuffel geeft is een potentiele dief.´Pas op je spullen´ roep je naar je reisgenoten in plaats van dat je onbevangen reageert. Zo vertelde een reisgenoot op de Lauca tour dat hij op een busstation door een meisje op de schouder was getikt, met de opmerking dat er een probleem was met zijn grote rugzak. Om die te kunnen bekijken moest hij eerst de kleine rugzak afdoen die hij op zijn buik droeg. Pas daarna kon hij de grote rugzak afdoen en precies op dat moment rende er een jongetje voorbij en jatte zijn kleine rugzak, alles weg!! Om te voorkomen dat het meisje als dief werd aangewezen hadden ze daadwerkelijk viezigheid op de grote rugzak gesmeerd, zodat ze kon zeggen ´het klopt toch wat ik zei, er is toch wat met je rugzak´. Als toerist heb je dan geen poot meer om op te staan. Omdat zijn camera ook in de tas zat, ging hij een nieuwe kopen. Hij zocht in een fotozaak een tweedehands toestel en hem werd verzekerd dat deze niet gestolen was. Toen hij echter bij ingebruikname het toestel aan het uitproberen was kwam hij er echter achter dat er foto´s van toeristen op de harde schijf stonden...dus dubbel genept! Allemaal bewijs dat we voorzichtig moeten blijven en samen goed op onze spullen moeten letten. Om 6:20 kwamen we aan in Calama, waar we moesten overstappen op een andere bus. In eerste instantie stonden we in de kou en straffe wind buiten te wachten om onze grote bagage in het ruim in de gaten te houden terwijl andere mensenwiens reis hier eindigde hun bagage kregen.Na anderhalf uur wachten, gingen we dan eindelijk naar de eindbestemming voor vandaagSan Pedro de Atacama, een tocht vannog eens 1,5 uur. Ondertussen was het 9:30, maar het dorpjewas nog in volle rust. De zon was inmiddels krachtig aan het schijnen maar buiten voelde hetnog steeds erg koud aan. Het lijkt wel wintersport maar dan op de Altiplano. Ons hostel is prima met een frisse kamer, maar een1 dikke warme straal uit de douche. Gelukkig kan er vanavond eenradiator aan, alles wat we nodig hebben! Na opgefrist te zijn hebben we een terrasje in de volle zon gepakten zijn we flink opgewarmd.
Vanmiddag om 15:00 gaan we naar de Valle de la Luna oftewel de maanvalei, voor een landschap alsof je op de maan loopt. We gaan daar hopelijk een prachtige zonsondergang zien. Morgen vertrekken we met 2 jeeps vooreen tocht van 4 dagen over de hoogvlakte met als eindbestemming de Salar de Uyuni (de zoutvlakte in Bolivia). We overnachten in trekkershutten op slaapzalen waar het ´s nachst vriest! Een heerlijk avontuur in het vooruitzicht dus! We genieten enorm!
Adios!
Veronique en Eva
Cavia is best lekker!
In Nazca gingen we nog de ochtend na het schrijven van ons vorige blog, met ons groepje naar een veld waar ze mummies van de Nazca´s opgegraven hadden. We hadden een overenthousiaste gids mee, genaamd Jansen naar de Nederlandse voetballer. Deze Jansen was archeoloog en leidde daarnaast dus toeristen rond. Op het veld lagen verspreid enkele opgravingen van de mummies. Deze zijn enorm goed geconserveerd gebleven omdat het in Nazca nauwelijks regent, slechts 2 uur per jaar! De mummies zijn gevonden in een hurkhouding, waarschijnlijk omdat de mens ook zo op aarde komt. Ook zijn er kinder en baby mummies gevonden die we ook hebben kunnen zien. Zeer indrukwekkend, want bij de meeste mummies zaten haar en kleding er gewoon nog aan. Ook de nagels en de huid waren goed bewaard gebleven en dat na 2000 jaar! Doordat onze gids zo enthousiast vertelde, was het echt boeiend en vielen we niet in slaap! Nadat we met Jansen nog even bij een keramiek werkplaatsje hadden gekeken (waar we wel bijna in slaap vielen), gingen we even terug naar het hotel om uit te checken. Emmy en Rene bleven lekker rustig in het hotel, zodat Emmy nog een beetje kon bijkomen. Wij gingen samen met de andere Koning Aap groep naar de sloppenwijk aan de rand vanNazca waar we 2 creches hebben bezocht. In totaal zijn er 12 kinderverblijfjes in de sloppenwijk, elk met 8 kinderen en gerund door 1 moeder. Dit om dekinderen een veilige plek te geven,terwijl de ouders geld proberen te verdienen.Bram had van ons geld wat speelgoed gekocht dat we daar uitdeelden. De creches zagen er gezellig uit, maar bestonden uit niet meerdan een klein hutje met een bed, tafel enwat tekeningen aan de muur en verder eigenlijk niets. Waar maakt het dan toch uit waar je wiegje staat....Hierna genoten we van een lunch bij de dames die 5 dagen per week voor 96 kinderen ontbijt en lunch bereidden. We kregen ontzettend veelsoorten fruit voorgeschoteld, de meeste erg lekker en in deNederlandse supermarkt niet te verkrijgen, zoalscactusvrucht.
Hierna gingen we met z´n allen door naar een aquaduct aangelegd door deNazca´s en een paleis dat men al 20 jaar probeert op te graven.Beide konden ons ondankshet enthousiasme vanJansen niet zo boeien. Eenmaal terug in het stadje zelf zijn we met de groep uit eten geweest, waarna we om 22:00 de nachtbus naar Arequipa hebben gepakt. Deze bus was luxe als in een vliegtuig met dekentjes en al. Niet dat we die nodig hadden want het was lekker benauwd in de bus. Vero was zo vertrokken, maar Eef heeft nauwelijks geslapen. De rit was bochtig en liep door de bergen. Tegen 8 uur kwamen we aan in Arequipa waar we al werden opgewacht door onze chauffeur die ons opnieuw naar een fijn hotel bracht. Even snel gedoucht en toen de stad in en de markt op voor een ontbijtje. De markt was overdekt en er waren allerlei afdelingen, zoals de vleesafdeling waar het lama vlees ook te koop was en alles lekker ouderwets gewogen en gezaagd werd. Op de visafdeling vonden we ook van alles, zoals kikkers die aan hun pootjes aan een touwtje gehangen waren. Op de fruitafdeling namen we een vers geperst sapje. Verder namen we een broodje vlees en avocado, echt super lekker!!
Hierna zijn we op ons eigen houtje verder gegaan. Eerst hebben we op het Plaza de Armas gezeten en zijn toen door de straatjes van het Santa Catalina klooster gedwaald. Erg fotogeniek! Nonnen hebben we echter niet gezien. Hier hebben we het lekker rustig aangedaan, waarna we een lekker sapje hebben gedronken in een van de straatjes rond de Plaza.
´s Avonds gingen we cavia eten met de groep in eenbuitenwijk vanArequipa. Vero heeft de cavia (cuy) besteld en Eef nam een ander local gerecht met vlees dat ze niet op durfde te eten.Gelukkig zat er gevulde paprika en rijst bij dat wel lekker was.Na de maaltijd, en het was maar goeddat het NA de maaltijd was, mochten we een kijkje nemen in de keuken waar de oma des huizes aan1 stuk door tegen niemand zat te praten en omdat ze geen gebit in had was het ook voor niemand verstaanbaar
De volgende ochtend stonden we om 7 uur op en gingen we om half 9 met eigen vervoer naar de Colca Canyon. Heel fijn dat eigen busje, want zo konden we stoppen wanneer we wilden voor een foto of een plas. We klommen al snel van 2300 m in Arequipa naar 4000 meter op de route naar Chivay in de Colca Canyon. Het werd dan ook al snel fris. Met een vies smakende bal coca bladeren in de holle kies
Bij aankomst stond de barbeque al aan, met daarop alpaca vlees. Super lekker beestje!! Wat een feestmaal kregen we met lokale lekkernijen.Na de lunchbleven wijlekker relaxen in het hotel, terwijl de anderen een wandeling gingen maken. Nadat zij terugkwamen was het tijd voor de thermale baden. Het was inmiddels erg koud buiten. De baden hadden een temperatuur van 37-40C en lagen lekker in de koude open lucht. Dus we hebben een nieuw record aan- en uitkleden gevestigd!! Maar wat was het heerlijk zo onder de sterrenhemel. ´s Avonds met jas aan gegeten in een restaurant met live muziek en dans. En ja hoor wij werden wel weer uitgekozen om mee te doen. Nou mocht Eef gewoon even lekker rondhuppelen, Vero moest op de grond liggen en meedoen in een toneelstukje waarin ze er letterlijk met de zweep van langs kreeg
De volgende ochtend ging de wekker al weer om 5 uur. We zouden om 6 uur vertrekken naar Cruz del Condor om de Condor (een vogel met een spanwijdte van tot wel 3 meter!) te gaan bekijken. De tocht er naartoe duurde 2 uur over onverharde hobbelige weggetjes. Om 8 uur waren we aangekomen bij het uitzichtspunt 1200 meter boven de rivier die door de Canyon stroomt (3700m boven zeeniveau). De Condors warmen in de ochtendzon hun vleugels eerst op en wachten op de juiste termiek om langs de stijle hellingen te kunnen zweven op zoek naar eten. Met de camera in de aanslag wachtten wij op de eerste Condor die zijn vleugels zou uitslaan. Toen we de eerste zagen, waren we echt onder de indruk van de grootte van het beest. Al snel volgden er meer, we hadden geluk met wel meer dan 10 vogels. We hebben er prachtige foto's van kunnen maken, al was het soms best lastig ze scherp en vol in beeld te krijgen. Daarna hobbelden we terug naar Chivay voor de lunch. Deze hebben we op de markt genuttigd, soep uit grootmoeders grote pan!
Na een rit van 4 uur kwamen we weer ´thuis´ in ons hotel in Arequipa. Morgen gaat de reis verder naar Chili een rit van maar liefst 8 uur. Weer vroeg op, vertrek om 6 uur!
Tot in Chili of Bolivia!
p.s. even een correctie, het tijdverschil met Peru is 7 uur (geen 5 uur)
p.s.2 De verkiezingen waren afgelopen zondag. Iedereen hier in Peru moest verplicht stemmen anders kreeg je een boete van 60 Sol ( 15 Euro). De volgende ochtend was al bekend dat Ollante (linkse rakker) gewonnen had van de dochter van de vroegere dictator Fujimori. Voor ons kan het van invloed zijn op de grensovergang van Bolivia naar Peru over ca. 2 weken. Duim voor ons dat we de grens over kunnen, want anders missen we het Titicacameer.