In Uyuni hadden we een hotelletje Gerunda door een Amerikaan en zijn Boliviaanse vrouw. Het eten was er dan ook goed verzorgd, de pizza was heerlijk! De volgende dag konden we iets uitslapen want pas om 9 uur vertrokken we richting het busstation om met de openbare bus naar Potosi te rijden. Een rit waar we 6 uur over deden. Onderweg reden we over onverharde wegen met ineens ertussen mooie gladde stukken asfalt. De omgeving was wederom prachtig, maar door de zon die warm op onze bolletjes scheen en het gehobbel van de bus en daarnaast de vermoeidheid, konden we onze oogjes niet lang open houden en hebben we een klein powernapje kunnen maken.

Aangekomen in Potosi konden we nog even zelf het stadje in. Alles zag er wat grauw uit, wat kwam doordat we voor het eerst deze reis een bewolkte dag hadden. Het werd al snel koud en dus waren we weer goed ingepakt. Potosi ligt op 4090 meter en is daarmee de hoogste stad ter wereld. Ook overdag zou het geen luxe zijn met onze winterjas aan, zo zouden we ervaren. Na een klein hapje gegeten te hebben kropen we onder de wol in onze warme kamer met verwarming. We konden met een gerust hart goed gaan slapen want Bram had ons die avond goed nieuws gebracht. Doordat er nog steeds gestaakt wordt op de grens van Bolivia met Peru en alle toeristische attracties zijn stilgelegd - en Minbuza bovendien nog steeds een negatief reisadvies afgeeft voor die regio - kunnen we niet met de bus de grens over. Bram kon ons vertellen dat we gingen vliegen van La Paz op Cuzco in Peru en dus helaas de plaats Puno over moeten slaan en daarmee ook de rieteilanden, die in het Titicacameer liggen, niet kunnen gaan zien. Superjammer natuurlijk! Gelukkig brengt de veranderde reisroute ook iets leuks met zich mee en dat is dat we nu op tijd in Cuzco zullen zijn voor het Inti Raymi festival. Dat schijnt heel gaaf te zijn, dus een goede pleister op de wond! Verder is het voor ons wel fijn, want we vliegen nu aankomende donderdag al naar Cuzco in plaats van zondag, waardoor we bijna 3 dagen extra in Cuzco hebben. Hierdoor kunnen we deze tijd goed gebruiken om Cuzco te verkennen, wat in ons oorspronkelijke programma in verband met onze trekking niet het geval zou zijn geweest.

De volgende dag stond de excursie naar de zilvermijn in de berg Cerro Rico op het programma. We hebben lang getwijfeld, maar op het laaste moment toch besloten de mijn in te gaan. We kochten eerst voor de mijnwerkers mierzoet drinken en Coca bladeren, want zij eten de hele dag niets en redden dat door middel van het kauwen van Coca en het drinken van mierzoete drankjes. Vervolgens aparte beschermende pakken aan over onze kleding. Gewapend met helm en koplamp gingen we daarna de mijn in. We zouden niet al te lang in de mijn blijven want we troffen het alweer, het was een feestdag waarbij de mijnwerkers lama´s zouden offeren aan Pacha Mama (moeder aarde). Men gelooft dat hoe meer lamabloed er tijdens de offering vloeit, des te minder bloed er tijdens het werk in de mijn zal vloeien. Maar eerst gingen we dus de mijn in. Terwijl de lama´s al stonden te wachten op hun eind liepen wij steeds verder de mijn in, tot wel 1 km ver. Op sommige stukken was het voor ons Hollanders nauwelijks te doen zo laag was het. Al met al was het een indrukwekkende ervaring, vooral om te zien hoe de mijnwerkers onder stoffige zware omstandigheden moeten werken. Elke ochtend als de mijnwerkers de mijn binnenkomen eren ze de god van de mijn Tio. Dat doen ze onder andere door een drankje met 96% alcohol op de afbeelding van hun god en de aarde te sprenkelen en er zelf ook een slok van te nemen

!

Toen we de mijn weer uitkwamen waren de eerste lama´s al in het hiernamaals! Het laaste stukje van de mijn liepen we dan ook door water dat rood kleurde door het bloed van de geofferde lama´s. We hebben gezien hoe de mannen de lama´s de keel doorsneden en het bloed opvingen in een afwasteiltje om het rond de ingang van de mijn aan Pacha Mama te offeren en vervolgens tegen de muren van de omliggende huisjes te gooien. De lama`s werden daarna ter plekke gevild en het vlees werd tijdens het tot in de late uurtjes durende feest gegeten. De mijnwerkers smeerden zelfs hun gezicht in met het lamabloed. De lama`s worden door de chef van de mijn aan de mijnwerkers geschonken en kosten ca 1000 Bol per stuk (ca. 100 Euro). N.B. voor de jonge en/of vegetarische lezers onder jullie is de foto wellicht minder geschikt. Hierna keerden we terug naar de stad voor een heerlijke lunch, want we hadden er trek van gekregen

. We zijn zelf nog even op de markt geweest, maar daar was helaas niet zoveel aan. Nog even gechilled op de kamer en `s avonds de stad weer in voor een diner in een gezellig restaurantje.

De volgende dag ging weer ouderwets om kwart voor 5 de wekker, want om 6 uur vertrokken we naar Sucre. We gingen zo vroeg weg om de markt van Tarabuco te bezoeken die zich 65 km vanaf Sucre bevindt. We hadden prive vervoer in een Toyota busje waar de tassen niet allemaal achterin konden, dus 4 werden er op het dak vastgesjord. Dus lag er zo`n 60 kg op een glad dak, als dat maar bleef liggen! Af en toe werd er dan ook gecheckt na een gat of ferme bult in de weg. Het was niet het enige vreemde aan de auto, het stuur stond als we rechtdoor reden een halve slag naar rechts gedraaid. Volgens de chauffeur was dit omdat de auto was omgebouwd. Het stuur was van rechts naar links verplaatst. Maar waarom dat stuur dan zo raar moest staan???!! Na een dikke 3 uur rijden kwamen we heelhuids in Sucre aan en daar gaat het om! Even snel de tassen gedropt en toen door naar Tarabuco en de zondagsmarkt. Deze was anders dan we tot un toe op onze reizen gewend waren. De markt besloeg verschillende straatjes en pleinen en je kon er van alles krijgen. Van kleding uit de zak van Max, tot garen, fietsbanden, slippers gemaakt van autobanden, offertjes voor Pacha Mama (incl. lama foetus, dode uil en flamingo) en natuurlijk groente, fruit en vlees. We mogen altijd graag de mensen fotograferen op de markten, maar hier in Bolivia is dat niet makkelijk en soms zelfs angstig. Zo is Eef en met water bekogeld en kreeg Vero een ferme tik van achter en om van sommige blikken nog maar te zwijgen. Natuurlijk moet je begrip op kunnen brengen voor mensen die niet elke week door horden toeristen op de foto willen worden gezet...maar moet dat nou zo geuit worden?? Voor ons dus een stuk minder leuk dan anders, maar we hopen toch stiekem een paar mooie plaatjes te hebben geschoten.

Na de lunch keerden we terug naar Sucre. `s Middags hebben we de algemene begraafplaats aldaar bezocht. Daar zie je hoe Katholiek dit land is, het was zondag en super druk. Velen kwamen hun overleden dierbaren bezoeken en bloemen leggen. Jong en oud verzorgden de grafnisjes die in grote lange muren waren geplaatst. Sommige nisjes hebben zelf een zonnenschermpje. De wat minder bedeelden lagen hutje mutje bij elkaar op grote grafvelden, zoveel kruisjes op 1 hoop! De rijken daarentegen, afstammelingen van de kolonisten, hadden grote familiegraven in enorme graftombes. Al met al een bijzondere en mooie plek. Daarna zijn we richting de centrale Plaza de 25 Mayo gelopen en op het balkon van een restaurantje hebben we van een drankje genoten met uizicht op de vele witte gebouwen die Sucre de naam witte stad geven. `s Avonds hebben we lekker gegeten en nog een drankje gedaan in een pub, want we konden de volgende dag lekker uitslapen!!!

Vandaag ging er geen wekker! We werden uiteindelijk rond 9 uur gewekt door trommels, wat later een parade in de stad bleek te zijn. Na ons wasje te hebben gedropt bij de wasserette aan de overkant van de straat liepen we voor ons ontbijtje naar de lokale markt. Daar kochten we broodjes, rijpe avocado en bananen en namen we plaats aan 1 van de vele juice barretjes waar we onze broodjes smeerden en samen met verse sapjes van een heerlijk ontbijt in het zonnetje genoten. Het was zo heerlijk warm dat we voor de 3e keer deze reis onze korte broek en hemdje aankonden! (Ja Sabien, we hebben goed gesmeerd

!!). De rest van de dag hebben we lekker relaxed door de stad gestruind, marktjes en enkele van de vele kerken bezocht.

Morgenochtend vliegen we met een binnenlandse vlucht van Sucre naar La Paz. We vinden het jammer dat we Sucre al weer moeten verlaten. In deze lekkere warme en leuke stad hadden we ons nog wel wat langer kunnen vermaken. Morgenmiddag zitten we weer op ca 4000 meter hoogte in de hoogste hoofdstad ter wereld, dat wordt weer bibberen!

Adios, hasta luego amigos!