Nadat we een beetje bekomen waren van de nachtelijke busrit van Arica naar San Pedro de Atacama stapten we om 15 uur in een busje met andere toeristen om naar de maanvallei te gaan om daar de zon onder te zien gaan. Eerst stopten we bij de grotten. We liepen door de rivierbedding stof te happen, zo droog is het hier. De uitgesleten hoge rotswanden bestaan voor 70% uit zout. En door de warmte van de zon en het uitzetten van de zoutkristallen kraakte het overal. We hebben roed geluisterd naar de gids en weten nu dat de combinatie van stromende lava en regen er voor zorgde dat het water de zouten uit het water opnam en zo uiteindelijk in een meer terechtkwamen. Dit meer viel uiteindelijk door klimaatsverandering droog en zo ontstond de zoutvlakte Salar de Atacama. We hebben even geproefd en ja, de uitgeleten rotsen waren echt zout. Daarna nog 2 fotostops gehad met prachtig uitzicht op de bergen en de rauwe omgeving van de maanvallei. De laatste stop op onze tour was die voor de zonsondergang. De zon zakte achter de rotsen, waardoor de vallei oranje kleurde, prachtig!

Na de tour was het tijd voor diner. De zon was onder, dus het was weer bibberen. We hebben met dikke jas aan en muts op, zittend naast een haard, gegeten in een restaurant met een half open dak, koud dus! Weer terug in het hostel, was onze was klaar die we hadden weggebracht, lekker schoon. Dik onder de wol vielen we in slaap.

De volgende ochtend om kwart over 7 ontbeten we en om 8 uur vertrokken we in een busje naar de grens van Chili met Bolivia om daar een stempel te halen. Vervolgens reden we bijna een uur door niemansland, voordat we een hutje ondekten waar we de grens met Bolivia over gingen. Hier stapten we over op 2 jeeps en ook onze kokkin - Mamma Cocina - stapte in. We reden tussen prachtige rode rotsformaties. Het was grotendeels dichtgevroren. We stopten regelmatig voor een foto of een plas. Op de plek was een heet water bron, dat nog warmer was dan die in de Canyon....of leek dat zo omdat het hier nog kouder was

? We zijn er even lekker in geweest. Hierna kregen we een heerlijke lunch door Mamma Cocina bereid. Na de lunch reden we weer verder door de prachtige omgeving. We hebben allerlei meren gezien, vele met ijs erop. In de jeep was het meer dan warm, maar als we uitstapten waaide er een erg koude wind, dus was het jasje aan jasje uit. Vlak voor onze eindbestemming van die dag, hebben we nog een uur langs een meer dat rood van de algen kleurde gelopen. Hier hebben we ook flamingo´s gezien. Ons ´hotel´ was niet geisoleerd en dus erg koud. We sliepen met onze groep op een slaapzaal, dat werd dus oordoppen in. Nadat we onze spullen voor de nacht alvast hadden klaargelegd, is Eva nog met Emmy, Rene en Bram een stukje door de ijzige wind gaan wandelen. Het was bijna volle maan en daardoor konden we het meer waarlangs we liepen goed zien. Toen we terug kwamen had onze Mamma Cocina het eten - kip, patat en salade - bijna klaar. Na het eten nog even lekker - nou ja lekker?..we vergingen zowat van de kou - gekletst en tegen 22 uur gingen we naar bed. Alle dekens, kleren en slaapzakken hielden ons redelijk warm, dat was ook nodig want buiten vroor het tegen de 20 graden. We sliepen dan ook op een hoogte van 2600m. De nacht duurde lang, want echt super hebben we niet geslapen.

Om 7 uur ontbeten we in de vrieskou met de ijsbloemen op de ruiten. Om 8 uur vertrokken we en achter het glas van de jeep werd het al gauw aangenaam. Langzaamaan stripten we laagje na laagje uit. Vandaag ging de toch opnieuw langs vele vaak bevroren meren, stuk voor stuk prachtig! Het zou een lange tocht van 8 uur rijden naar San Juan worden, dat aan de rand van de Salar de Uyuni (met 12.000 km2, oftewel half Belgie, de grootste zoutvlakte ter wereld). Ook al was het een lange rit, het was geen moment saai. Het land wisselde en steeds doemden er nieuwe bergen en vulkanen met witte toppen op. De eerste stop was bij een ´stenen boom´, een door de wind uitgesleten rots die van onder smal was en van boven 3m breed. Ook zagen we Zorro, nee niet die gast met die cape, maar el zorro wat vos betekent in het Spaans. De lunch genoten we op een prachtige plek in een uitgesleten rots. Heerlijk uit de wind in de zon! Zo handig, een toilet zit er altijd om de hoek (de foto volgt!). Na de lunch was het nog 2 uur rijden. Onderweg reden we een stuk over een klein Salarretje, met dwars er doren een spoorlijn. We hadden mazzel, want er kwam een locomotief aan met 45 wagons erachter. Zo in de middle of nowhere best een apart gezicht. In San Juan hadden we een super hotelletje, helemaal uit zoutblokken opgebouwd! Ook binnen waren alle muren van zout, net als de bedden en het meubilair. Ook lag er los zout op de vloer, heel apart!

Weer zonder verwarming, maar met eigen slaapkamer en warme douche...nou ja straal. We hebben nog geen Bolivianos, dus gingen we in een klein shopje Dollars wisselen. Het duurde even want de eigenaar was nog even aan het werk, het shopje is zijn 2e bron van inkomsten. Het diner werd weer door onze Mamma opgediend en na een kopje thee was het al vroeg tijd voor bed, want we moesten om 4.30 op, zodat we de zonsopgang op de Salar de Uyuni konden zien.

Het was lastig uit bed komen, niet alleen vanwege het belachelijke tijdstip, maar vooral ook omdat het onder de vele dekens en de slaapzak lekker warm was en daar buiten niet. Na ons klappertandend te hebben aangekleed, vertrokken we om 5 uur richting de Salar. Nou die was het vroege opstaan en de kou meer dan waard!!!!! Toen we de vlakte naderden zagen we het zout steeds meer wit oplichten. De buitenste rand van de Salar was bedekt met zo´n 10 cm water omdat de rand lager ligt dan het centrum van de vlakte. Dit maakte de zonsopkomst nog prachtiger. De zon kleurde de omliggende bergen en horizon oranje. De weerspiegeling van de bergen in het water maakte het plaatje compleet. We kunnen dit nauwelijks in woorden omschrijven, dus kijk maar naar de foto´s die we gauw zullen proberen te plaatsen! Na hiervan genoten te hebben reden we de enorme zoutvlakte op. De vlakte is zo onstaan, doordat er ooit een zee is geweest. De vlakte wordt nog steeds met zout gevoed door onderliggende rivieren, die zout aanvoeren en door de verdamping van het water blijft het zout achter. Op sommige plekken is de zoutvlakte wel 7 meter diep. In ´los ojos de Salar´ oftwel de ogen van de Salar borrelt gas afkomstig van een verderop gelegen vulkaan omhoog. Bijna aan het eind van onze trip over de Salar, zagen we hoe het zout werd gewonnen en verwerkt. Na nog een laatste stop bij het treinenkerkhof, was het heerlijk aan te komen in Uyuni, waar we een hotel met verwarmde kamer (hallleeeeelujaaaa!) hebben.

We kunnen in dit vrij simpele gehucht helaas nog geen foto´s uploaden (we hebben heeeeeel veeeeeeel mooie!!!), die volgen dus hopelijk snel!

Morgen rijden we door naar Potosí, de zilverstad van Bolivia waar we voor het eerst (!!!) 2 nachten achter elkaar in hetzelfde hotel zullen verblijven.

We kijken elke keer erg uit naar jullie reacties, dus we hopen er over een para dagen weer veel te mogen lezen!

Adios amigos!