Ja, het is alweer bijna een week geleden, maar afgelopen zaterdag zijn we met ons groepje, zonder Erna, want die voelde zich niet lekker, naar de heilige Vallei geweest. Dat is een gebied rondom Cusco waar verschillende Incaruines te vinden zijn. De eerste prachtige ruine was in het plaatsje Maras. Grote ronde terrassen over verschillendeniveaus waar de Inca´s verscheidene gewassen verbouwden om te ontdekken op welke hoogte welk gewas het beste groeide. Ze maakten gebruik van de temperatuurverschillen (onderin was het 5 graden warmer dan bovenin) en het waren dus kenners van de verschillende microklimaten.

Daarna reden we door naar de Salineras, waar zout gewonnen werd uit het water dat uit de bergen kwam. Het was een behoorlijk groot oppervlak met vele kleine zoutbaden waar het water in werd opgevangen. De zon deed het water verdampen en het zout bleef op de bodem over. Dat werd daarna handmatig van de bodem afgeschraapt. Zwaar werk in een hete omgeving met daarbij de reflectie van al het wit van het zout, dat zeer deed aan je ogen zonder zonnebril.

Na dit bezoekje en een korte wandeling rondom de zoutveldjes reden we door naar Ollantaytambo, waar we nog weer een grote ruine beklommen en bezichtigden. We sloten de avond af zonder Erna en Sief, want Erna was nog steeds niet lekker.. Het restaurant waar we aten serveerde ons heerlijk eten met daarbij op de achtergrond panfluiters, die live muziek maakten! Hoezo zijn we in Peru

De volgende dag gingen we opnieuw met hetzelfde groepje op pad (Erna was nog steeds niet lekker), dit keer naar Pisac. Hier maakten we eerst een mooie wandeling door de bergen waarbij we opnieuw Incaruines bekeken die we tegenkwamen. Na een welverdiende lunch in het dorpje hebben we de lokale zondagsmarkt leeggekocht. Hoewel... voor zover we Soles bij ons hadden, want die waren al snel op haha!

Na terugkomst in Cusco zochten we met zijn tweeen het Niños hotel op, waar we een rondleiding hoopten te kunnen krijgen. Het Niños hotel is door een Nederlandse vrouw opgezet. Deze vrouw heeft meerdere straatkinderen geadopteerd en biedt deze kinderen nu een goede toekomst. Ze heeft meerdere projecten lopen en financiert deze onder andere middels de opbrengsten van het Niños hotel. Helaas had de gids die normaliter de rondleidingen doet nu vakantie. We gaan vandaag voor de heransing, maar dan met ons groepje.

Die avond hebben we onze tassen ingepakt voor de Salkantay trekking. Onze andere spullen bleven achter in het hotel. We gingen veel te laat naar bed en dus kwam de wekker die om 4:15 uur ging veeeel te vroeg!

Om ongeveer 5:15 uur werden we opgepikt door onze twee gidsen van de komende dagen (Alex en Rolando) en langzaam maar zeker vulde de bus zich met onze 9 groepsgenoten uit de US, Zwitserland en Frankrijk. Een groepje dat volgens onze gids en papa Rolando snel onze familie zou worden. Het waren gezellige jonge mensen, dus hij kreeg gelijk! We reden naar ons vertrekpunt in de bergen rond Mollepata waar onze spullen en alle andere zaken als kookgerei en tenten op paarden werden geladen. Daarna vertrokken we voor de eerste trekkingsdag van ca 5 uur lopen. In een prachtige omgeving met vele soorten bloemen liepen we gestaag omhoog. De paarden met onze 6 helpers, waaronder de kok, haalden ons al rap in en snelden vooruit om onze lunch voor te bereiden. Na de lunch liepen we nog eens 3 uur naar onze slaapplaats op 3900m. Hier sliepen we in tentjes aan de voet van 2 gigantische besneeuwde reuzen, waaronder de Salkantay. Een prachtig gezicht zo in de zon, want we hadden geluk met prachtig zonnig helder weer! Toen de zon onder was, werd het al snel koud. Meteen na het eten kropen we in ons tentje, waar de kou van buiten (ca. -10C) gelukkig buiten bleef. Caroline, je slaapzak heeft me heerlijk warm gehouden, thanks!

De volgende ochtend om 6 uur kregen we een wake-up call samen met hete Coca thee en een teiltje warm water buiten ons tentje. Na het ontbijt vertrokken we voor de zwaarste dag. We begonnen meteen met een pittige klim, die ons naar de pas en het hoogste punt van de trek op 4600m bracht. Hier hebben we met de groep een offertje gebracht aan Pacha Mama, waarna we aan de afdaling naar onze volgende slaapplaats op 2700m begonnen. We moesten flink doorlopen en kwamen net voor het donker aan. Een lange maar prachtige dag van 9 uur hiken.

Na een goede nachtrust, met hetzelfde ochtendritueel begonnen we spierpijnloos (ja echt!!!) aan onze laatste tocht. Nog eens 5 uur afdalen langs een prachtige rivier door het nevelwoud. Na de lunch namen we afscheid van onze groep en ging Alex met ons mee naar Aguas Calientes, de uitvalsbasis voor Machu Picchu. De rest van de groep ging nog een dag langer hiken. Eerst pakten we een gammel busje, dat eruit zag alsof deze net uit het ravijn was gevist. We reden naar Hydroelectric, waar we op de luxe touristentrein naar Aguas Calientes overstapten. Daar spoelden we al het stof van ons af met een geweldige warme douche. Ook troffen we onze Koning Aap groepsgenoten weer. Samen dronken we een drankje en hoorden we dat niet alleen wij avontuurlijke dagen hadden gehad. Erna had 2 dagen in het ziekenhuis gelegen met een bacterie en een virus. Gelukkig was ze weer redelijk hersteld en kon ze Machu Picchu gaan zien.

De volgende ochtend ging om 4 uur de wekker om de eerste bus naar Machu Picchu te pakken voor de zonsopkomst. We hoorden echter dat het buiten gigantisch hooste. Een tropische regenval deed ons besluiten ons nog maar even om te draaien. Uiteindelijk waren we om 7.15 bij Machu Picchu, waar duidelijk werd dat we niets hadden gemist (onze Koning Aap groepsgenoten waren wel vroeg uit bed gekropen maar hadden helaas niets gezien). Eerst hebben wij 2 uur met een gids door de Inca stad gelopen en kregen we uitleg hoe de hooggeleerde Inca´s hier leefden en studeerden. Het weer zat ons nog steeds niet mee en dus was het poncho aan en poncho uit. Na de rondleiding hebben we ons nog even flink uitgesloofd, door zowel naar de zonnepoort als de top van de berg Machu Picchu over de Inca trappen te klauteren, dat laatste in een gigantische plensbui. Licht verzopen en bijna dood...maar voldaan kwamen we na een lange trein- en busrit om 23 uur aan in ons vertrouwde hotel in Cusco.

Vandaag hebben we flink uitgeslapen, tot wel 9 uur!!! Het is onze laatste dag voor vertrek via Lima naar Nederland, daarom doen we het heerlijk rustig aan. Ook vandaag zit het weer niet mee, dus we kijken uit naar de zomer in Nederland

Tot gauw amigos, dit was het dan weer voor deze reis....