De ochtend dat we van Sucre naar La Paz vlogen, genoten we van heerlijke zelf gesmeerde broodjes op onze kamer. Broodjes avocado, zoooo lekker!! De vlucht ging voorspoedig en binnen 45 minuten waren we in La Paz. Voordat we de stad inreden stopten we bij een uitkijkpunt om de gigantische metropool te bekijken. Deze ligt in een kom tussen hoge pieken en tegen een van de vele bergen.
Het hoogste punt van de stad ligt boven de 4000m en het laagste punt zeker zo´n 1000m lager.
Helaas werden we bij het uitkijkpunt flink lastig gevallen door irritante mensen, met zoals het
leek te veel drank op, welkom in La Paz! Na de check in in het hotel in het centrum van de stad
hebben we een wandeling gemaakt door de vele vaak erg steile straatjes. Daarbij hebben we
natuurlijk ook de heksenmarkt bezocht, waar je allerlei offers voor Pacha Mama kon kopen, zo ook lama foetussen in allerlei soorten en maten. Zoveel dat ze haast wel met opzet bij moeder lama verwijderd moeten zijn, luguber! Ook hebben we een tourtje voor de volgende dag geboekt, fietsen over de Death Road met de mountainbike! Verder hebben we lekker Hollands gegeten, bij een tentje waar pannenkoek, broodje kroket en hutspot op de kaart stonden!

De volgende dag ging de wekker weer eens veel te vroeg. Om 6 uur stonden we naast ons bed om naar een tentje te wandelen om ons ontbijt te eten. Na een lekker ontbijtje kwam het busje met daarop de mountainbikes ons oppikken. We startten op 4600m en daar sneeuwde het! We waren met 7 meiden in totaal en 2 gidsen. Bij de start kregen we extra kleding en handschoenen, wat zeker niet overbodig zou blijken te zijn. De eerste 31km gingen we over de verharde weg en zo nu en dan haalden we een bus of vrachtwagen in! Daarna begon de Death Road pas echt; over een onverharde weg van ongeveer 3m breed en langs afgronden van wel 900m gingen we lekker hard op de mountainbike naar beneden!!

Als echte Nederlanders uit het fietsland bij uitstek, konden we aardig meekomen met de gids die voorop ging. De weg ging in z´n geheel omlaag echter op sommige vlakke stukken moesten we flink bijtrappen wat pittig was. Naarmate we lager waren werd het ook droger en warmer en beetje bij beetje konden we ons van lagen kleding ontdoen. Ook de vegetatie veranderde van besneeuwde rotsen naar een jungle begroeiing met vele kleine watervalletjes en veel tropisch groen. Zelfs de plantsoenendienst was er aan het werk om de weg vrij te houden. De Death Road zelf - althans het stuk dat we gereden hebben - was nog eens 32
km lang. Met een aantal mooie fotostops waren we met een paar uur beneden. Daar stapten we weer in de bus om eerst ergens wat te gaan drinken en vervolgens konden we in restaurantje eten waar we ook een heerlijke warme douche konden nemen. Lekker om bij te komen. Daarna kregen we van de eigenaar nog een rondleiding over het ecologische terrein dat bij het restaurantje hoorde. Ons toetje op de dag zagen we, toen we terugreden naar
La Paz, ook nog 2 prachtige blauwe papegaaien vliegen. We waren niet voor niets in de jungle beland.

Uiteindelijk kwamen we na een lange maar geweldige dag van 12 uur aan in ons hotel. Nadat we de CD met foto´s en het t-shirt van de Death Road hadden opgehaald hebben we ons laatste Boliviaanse geld aan pannenkoeken opgemaakt. Daarna konden we eindelijk onze overbelaste ledematen te ruste leggen voor opnieuw een korte nacht.

De volgende ochtend stonden we weer vroeg op voor onze volgende vlucht, dit keer naar Cusco in Peru. En omdat onze billetjes en ledematen na de vorige dag wel wat extra verzorging verdiende, was de luchtvaartmaatschappij zo aardig om ons een plekje te gunnen in de business class! We hebben het Titicaca meer toch nog kunnen zien, want we vlogen over
dit gigantische meer! Omdat er een uur tijdverschil tussen Bolivia en Peru is, kwamen we eerder aan dan we vertrokken waren en konden we lekker op tijd Cusco gaan verkennen. Een verademing bij La Paz, zo schoon en een stuk minder druk...althans dat leek eerst zo. Het Inti
Raymi festival bleek al vol in gang. De Plaza de Armas, zoals zo vaak het centrale plein in de stad, zag zwart van de mensen. Er werden allerlei ¨heiligen¨ op de schouders van vele mannen het plein over gedragen. Hier hebben we even naar staan kijken, alvorens we verder gingen met onze stadswandeling. De temperatuur was gelukkig overdag weer lekker, slippers en korte broek konden dus weer aan. Al moesten we die ´s avonds weer voor onze winterjas en lange broek inruilen.

De volgende dag konden we maar liefst tot 8 uur uitslapen! Wat een genot! Na het ontbijt op de kamer met het gebruikelijke broodje avocado, gingen we te voet op weg naar de Inca ruine Sacsaywaman (spreek uit als: sexywomen!) voor de Inti Raymi voorstelling.
Om het enigszins te kunnen zien, zaten we 3,5 uur voor aanvang van het spectakel al hutje mutje te wachten. Gelukkig scheen het zonnetje!
De voorstelling duurde nog eens 2 uur, waarna ons achterste blij was dat we weer de stad in konden. De voorstelling was leuk om te zien en ook de taferelen om ons heen (mensen die in beeld stonden werden met van alles bekogeld!) maakten het tot een leuke belevenis.

Zo, als deze slome jaren 80 computer het blog heeft geplaatst, gaan we een lekker hapje eten. We proberen later de foto´s nog te plaatsen want dat trekt de computer momenteel niet.

Morgen en overmorgen hebben we nog een druk programma voordat we as maandag aan de trekking beginnen.

We melden ons na de trekking weer, waarschijnlijk in kreupele staat!

Adios amigos!