Jawel de dag, nou ja eigenlijk nacht was aangebroken, dat we aan onze kennismaking met Zuid Amerika zouden beginnen. Om 4 uur ging de wekker en om iets over 5 namen we bepakt en bezakt de trein naar Schiphol. Daar probeerden we onze 4 ´bejaarde´ medereizigers te spotten. Toen we zaten te wachten bij de gate, hoorden we 2 mensen praten over onze reis. Ook zagen we dat beiden een fysieke beperking hadden; zij liep zeer moeilijk aan de arm van haar man en hij zag zeer slecht. Hoe zou dit gaan op reis? Met wat vertraging onderweg kwamen we na ruim 14 uur vliegen (5 uur tijdsverschil), waarbij we op een gegeven moment niet meer wisten hoe we moesten zitten, aan in Lima. Daar ontmoetten we Bram onze reisleider en onze andere reisgenoten Emmy en Rene en Syf en Erna die we dus al eerder hadden gespot. Voor de jonge Bram was het de eerste reis als begeleider en hij zou al vrij vlot flink op de proef worden gesteld. Na bijna 24 uur in touw te zijn geweest doken we oververmoeid ons bed in.

Dat we echt op reis zijn en niet op ´vakantie´ werd al meteen de volgende dag duidelijk toen we om half 4 opstonden om om half 5 de openbare bus naar Pisco te pakken waar we 4 uur later aankwamen. De eerste beproeving voor Bram; Syf en Erna waren zowel hun camera als wandelstokken vergeten in de bus. Nou die vind je in Peru dus niet meer terug, al probeerde Bram het nog wel. Tijdens het wachten op onze volgende bus, trakteerde Syf ons op een lokaal kruidentheetje, een beetje vreemd maar wel lekker, al gaf de textuur Eva het gevoel kikkerdril te drinken. Met een prive busje legden we het laatste stukje naar Paracas af, waar we samen met de andere Koning Aap groep direct de boot namen naar de Ballestas eilanden. Wat een gigantische hoeveelheid vogels daar, elk plekje op de eilanden leek bezet en de geur sprak boekdelen, er werd heel wat afgescheten! Gelukkig hebben ze onze koppies gemist. De gids vertelde enthousiast over alle vogelsoorten, zo ook over de grote aantallen boobies. Nee, we hebben niet naar tieten zitten kijken, dit blijkt gewoon een vogel te zijn. Verder hebben we pinguins, zeeleeuwen en pelikanen gezien. Na terug gestuiterd te zijn met ons speedbootje, hebben genoten van een heerlijke lunch aan zee. Daarbij dronken we onze eerste Pisco Sour, ons nieuwe favoriete mixdrankje met een soort lokale jenever, citroensap en geklopt eiwit. Lekker, maar zo vroeg op de dag kwam deze best hard aan. En dat was nog maar het begin, want daarna gingen we naar een stokerij waar we konden zien hoe de Pisco gemaakt werd en waar we natuurlijk volop konden proeven. Al zwabberend kwamen we in Ica aan, waar we in een super hotelletje verbleven. Sowieso zijn hotels luxe in vergelijking met het krijsende krot en de hete keet van vorig jaar. Aan het einde van de middaglieten we ons, na het vrijwaren van de touroperater voor enig letsel, vrijwillig door elkaar schudden in een 8-persoons buggy. In het begin moesten we onze eigen boobies op onze plek houden

. Daarna ging de chauffeur echt los. Dat onze organen aan het einde van de rit nog op hun plek zaten was een wonder, maar wat hebben we gelachen! Lekker scheuren door de hoge duinen en daarna nog even liggen op een sandboard, vet hard naar beneden. Het zand zat letterlijk overal. Prachtige zonsondergang gezien, waarna we in het hotel de dag afsloten met een super barbeque.

De volgende dag stonden we weer vroeg op voor onze volgende openbare busreis naar Nazca. Bij het ontbijt kregen we echter slecht nieuws. Emmy was die nacht ziek geworden en wist zich ´s ochtends van de reis niets meer te herinneren. Ze wist niet wie wij waren of waar ze was. Zeer beangstigend! Omdat Syf en Erna een vlucht over de Nazca lijnen hadden geboekt, mochten ze aansluiten bij de andere Koning Aap groep. Wij bleven nog even bij Emmy, tot Rene en Bram alles geregeld hadden om naar het ziekenhuis te gaan. Daarna vertrokken wij zelfstandig met de openbare bus naar Nazca, gingen we toch nog echt backpacken. Na 2.5 uur waren we er en konden we inchecken in het hotel. Na de lunch pakten we opnieuw de bus, deze keer naar de uitkijktoren om enkele van de Nazca figuren te kunnen zien. Na een kort verblijf, bleek het niet zo makkelijk om vanuit de middle of nowhere terug te gaan naar Nazca, als de bus vol is rijdt deze gewoon door. Gelukkig vonden we een bus, die ook het hele gangpad als zitplaats benutten en konden we voorin op de trap zitten. In Nazca aangekomen, kregen we te horen dat het wat beter ging met Emmy en dat ze op weg waren om samen met ons de reis te vervolgen. ´s Avonds hebben we heerlijk met elkaar gegeten.

Morgen gaan we Nazca mummies en opgravingen zien en lunchen in een sloppenwijk. We hebben er weer zin in! De reis loopt voor ons voorspoedig en we genieten! Morgennacht wordt weer pittig met een nachtrit van 450 km naar Arequipa waar we10 uur over doen.

We melden ons, adios amigos!