Nadat we ons laatste nachtje in Arequipa goed geslapen hadden stonden we vroeg op. Om 5 uur ging de wekker (we beginnen er bijna aan te wennen

). Na een ontbijtje in het hotel, pakten we een taxi naar het busstation, vanwaar we met de openbare bus van Cruz del Sur naar Tacna vlak voor de grens met Chili zouden rijden. Op het busstation kwamen we de Shoestring groep tegen, die oorspronkelijk naar Puno aan de grens met Bolivia zouden gaan om het Titicacameer te gaan bekijken. Omdat er echter in die regio al een paar weken gestaakt wordt, zijn alle toerischtische trekpleisters inPeru verplicht gesloten evenals de grensovergang met Bolivia. Ministerie van Buitenlandse Zaken heeft zelfs een negatief reisadvies voor Puno afgegeven. Daarom moest de Shoestring groep de route verleggen. Over 12 dagen is het de bedoeling dat wij ook naar Puno gaan, de verkiezingen zijn dan gelukkig al wat langer achter de rug en is er dus kans dat de stakingen worden opgeheven en de grens weer open gaat. Helpen jullie duimen??

Terug naar de busrit, deze duurde 4 uur waarbij we over de altiplano reden. We denken dat de maan er ook zo uit moet zien. Onderweg kregen we natuurlijk weer een film te zien, die we nog maar 2 keer eerder hadden gezien in het vliegtuig en in een andere bus...Om ons verder te vermaken werden er bingokaartjes uitgedeeld waarmee we een busreis naar Arequipa konden winnen. Aangezien we daar net vandaan kwamen, waren we niet al te zeer getreurd dat we niet hadden gewonnen. Wel was het goed om de Spaanse cijfers te oefenen. Ergens halverwege moesten we met z`n allen de bus uit omdat ze een fruitcheck gingen doen. Blijkbaar willen ze niet dat je fruit meeneemt naar Chili. Wazig want 25 meter na de check kon je gewoon weer bananen kopen! Op het busstation van Tacna moesten we overstappen op zogenaamde colectivos die ons over de grens met Chili zouden brengen. Ditis een vorm van vervoer (busje of auto) die je deelt met anderen. Een andere manier om de grens over te gaan is er niet. De grensovergang verliepvlotjes en de colectivos dropten ons ophet busstation van Arica, vanwaar we een taxi naar het hotel namen.´s Middags zijn we de rotsEl Morro op geklommen voor een uitzicht over de stad en de Grote Oceaan. De dag hebben we goed afgesloten met lekker eten in een gezellig restaurantje.

De volgende dag zou een hele lange dag worden. Om 7:30 vertrokken we naar het Lauca National Park, een tour die ons van zeeniveau naar een hoogte van 4500m zou gaan brengen! We gingen met een gemengd gezelschap van verschillende nationaliteiten. We reden door een wisselend landschap; de groene vallei, de woestijn en daarna de altiplano. Oftewel van ontzettend groen naar de zandbak en door naar de rotsige hoogte met de typische grassen, mossen en kleurrijke bloemen. Daartussen grazen de Lama´s, Vicuñas en Alpaca´s. Onderweg stopten we voor prachtige uitzichten en in een dorpje waar de locale bevolking de Aymara´s wonen. Primitief en zeer klein. De mensen leven van het verbouwen van Oregano en de wol en het vlees van de lama-achtigen. Ons eindpunt van de reis kwam langzaam dichterbij, 2 gigantische vulkanen vanmeer dan 6000m hoog. Waarvan 1 met een perfect konische vorm en zo´n prachtige toef poedersuiker er bovenop. Heel indrukwekkend en met prachtige weerspiegeling in het grote meer ervoor,eenschitterend einde van onze tour. Nou ja, we moesten nog even een dikke 200km rijden en4500m zakken voordat de tour echt ten einde was. Onderweg zijn we nog even gestopt voor een late lunch met Alpaca vlees. We hebben gelukkig, op wat lichte hoofdpijn en een bloedneus doorde droge luchtna, geen last gehad van de hoogte.Een Chileensemedepasagier was minder fortuinlijk, aangezien hij doorde hoogte moest overgeven. Gelukkig is de kans nu nog klein dat wij last krijgen van de hoogte, ons lichaam kan het tot nu toe goed aan.

Terug in Arica werden we op het busstation gedropt, want we gingen direct door voor nog een nachtrit van een dikke 12 uur naar San Pedro de Atacama...hoezo pittig dagje!!!?? Op het busstation van Arica was de check-in en het boarden van de bus veel chaotischer dan we tot nog toe hadden meegemaakt. Zoals altijd hielden we onze dagrugzakkenvoor ons op de borst of op schoot, ook al hebben we ons tot op heden veilig gevoeld. Het idee dat onze tas met daarin onze fotocamera´s en kaartjes met gemaakte foto´s zou worden gepikt maakt ons erg voorzichtig. Helaas bleek dit niet voor niets. Toen we net aan boord waren en de bus vertrok, bleek de tas van Sief weg te zijn. Twee jonge knapen hadden deze door de welbekende afleidende trucs gejat. Even werd er gedacht dat er een jonge jongen uit de bus bij betrokken was, maar er werd bij hem niets gevonden. Omdat we graag wilden gaan slapen hebben we onze tassen toch maar even aan elkaar geketend, zodat ons zoiets niet zo makkelijk zou gebeuren. Om 24:00 zouden we stoppen voor een handbagage en paspoort check door de douane en dan zou men de bus nog eens goed nalopen. Waarom deze check nodig was, snappen we nog steeds niet. Om 4 uur ´s nachts haalde de douane ons weer uit onze slaap, voor dit keer een visuele check. Blijkbaar om ilegalen op te sporen, nou doeiii nachtrust! Helaas leverde het voor Sief niets op, waarschijnlijkhebben de knapen zich al op het busstation uit de voeten gemaakt, wat niet zo moeilijk was in de chaotische drukte. Toch wel heel jammer die criminaliteit, want je vertrouwt niemand meer....zelfs een meisje dat naar je toerent en je een knuffel geeft is een potentiele dief.´Pas op je spullen´ roep je naar je reisgenoten in plaats van dat je onbevangen reageert. Zo vertelde een reisgenoot op de Lauca tour dat hij op een busstation door een meisje op de schouder was getikt, met de opmerking dat er een probleem was met zijn grote rugzak. Om die te kunnen bekijken moest hij eerst de kleine rugzak afdoen die hij op zijn buik droeg. Pas daarna kon hij de grote rugzak afdoen en precies op dat moment rende er een jongetje voorbij en jatte zijn kleine rugzak, alles weg!! Om te voorkomen dat het meisje als dief werd aangewezen hadden ze daadwerkelijk viezigheid op de grote rugzak gesmeerd, zodat ze kon zeggen ´het klopt toch wat ik zei, er is toch wat met je rugzak´. Als toerist heb je dan geen poot meer om op te staan. Omdat zijn camera ook in de tas zat, ging hij een nieuwe kopen. Hij zocht in een fotozaak een tweedehands toestel en hem werd verzekerd dat deze niet gestolen was. Toen hij echter bij ingebruikname het toestel aan het uitproberen was kwam hij er echter achter dat er foto´s van toeristen op de harde schijf stonden...dus dubbel genept! Allemaal bewijs dat we voorzichtig moeten blijven en samen goed op onze spullen moeten letten. Om 6:20 kwamen we aan in Calama, waar we moesten overstappen op een andere bus. In eerste instantie stonden we in de kou en straffe wind buiten te wachten om onze grote bagage in het ruim in de gaten te houden terwijl andere mensenwiens reis hier eindigde hun bagage kregen.Na anderhalf uur wachten, gingen we dan eindelijk naar de eindbestemming voor vandaagSan Pedro de Atacama, een tocht vannog eens 1,5 uur. Ondertussen was het 9:30, maar het dorpjewas nog in volle rust. De zon was inmiddels krachtig aan het schijnen maar buiten voelde hetnog steeds erg koud aan. Het lijkt wel wintersport maar dan op de Altiplano. Ons hostel is prima met een frisse kamer, maar een1 dikke warme straal uit de douche. Gelukkig kan er vanavond eenradiator aan, alles wat we nodig hebben! Na opgefrist te zijn hebben we een terrasje in de volle zon gepakten zijn we flink opgewarmd.

Vanmiddag om 15:00 gaan we naar de Valle de la Luna oftewel de maanvalei, voor een landschap alsof je op de maan loopt. We gaan daar hopelijk een prachtige zonsondergang zien. Morgen vertrekken we met 2 jeeps vooreen tocht van 4 dagen over de hoogvlakte met als eindbestemming de Salar de Uyuni (de zoutvlakte in Bolivia). We overnachten in trekkershutten op slaapzalen waar het ´s nachst vriest! Een heerlijk avontuur in het vooruitzicht dus! We genieten enorm!

Adios!

Veronique en Eva